بررسي تاثير نانوكامپوزيت هاي مزوپوروس سيليسي MCM-41 و MCM-41@SO3H در جذب و حذف اندوتوكسين سودوموناس آئروژينوزا از سرم انساني

رشت

مقدمه:. باكتري P.aeruginosa عامل 10 تا 20 درصد عفونت هاي بيمارستاني است. ليپوپلي ساكاريد (LPS ) يك جزء با وزن مولكولي بالا از غشاي خارجي باكتري هاي گرم منفي، مثل P.aeruginosa است. سپسيس، اندوتوكسمي، شوك سپتيك و غيره تنها تعدادي از اثرات بيماري زاي LPS هستند. مطالعات مختلف از روش هاي مختلفي براي حذف LPS استفاده كرده اند ودر سال هاي اخير استفاده از نانوذرات به عنوان جاذب با قابليت و ويژگي بالا در استخراج مواد مختلف، مثل LPS مورد توجه قرار گرفته است. نانوذرات مزوپوروس سيليسي، از ساختار خاصي براي انجام وظايف گوناگون تشكيل شده اند. سطوح اين نانوذرات متخلخل، به راحتي قابليت عامل دار شدن و اتصال دارد و بنابراين، اين مواد مي توانند به انواع مختلفي از اهداف مثل LPS متصل شوند. مواد و روش¬ها: اين مطالعه شامل نمونه گيري، كشت و تهيه باكتري سودوموناس آئروژينوزا، جمع آوري رسوب باكتريايي و استخراج LPS از آن و تعيين كارآمدي LPS استخراج شده، ساخت نانوكامپوزيت مزوپوروس سيليسي (MCM-41) و عامل دار كردن تركيب مزوپوروس با گروه سولفونيك اسيد و سنتز نانوكامپوزيت و سنتزMCM-41@SO3H-Polymixin B ، تعيين كارايي نانوكامپوزيت سنتز شده در جذب و حذف LPS با تست هاي LAL ، MTT و بهينه سازي اين جذب با فرآيند micro Extraction و آناليز داده هاي حاصل از آن هاست. نتايج: استخراج LPS باكتري با متد اصلاح شده، سنتز نانوذراتي متخلخل با مساحت سطح بالا براي حذف LPS ، معرفي نانوكامپوزيت هاي جديد با حد تشخيص بالا براي تشخيص اندوتوكسين ((0.03 μg /L و حصول نتايجي با تاثير حدود 96% در حذف LPS در تست هاي LAL و MTT از نتايج مهم پژوهش بودند. نتيجه¬گيري: در مطالعه پيش رو، نانوكامپوزيت‌هاي متخلخل جديد با سطوح تماس بسيار بالا ، ب ‌ويژه براي LPS توسعه يافتند كه منجر به يك رويكرد جديدو و مؤثر براي شناسايي و حذف اندوتوكسين از محلول هاي آبي و مواد زيستي شده و قابليت بهره گيري موثر از آن، در امور باليني حساس وجود دارد. كليدواژه: ليپوپلي ساكاريد ، نانوكامپوزيت MCM-41@SO3H-polymixin B ، تاگوچي، پروسه ي ميكرو- استخراج

213881

علوم پزشكي گيلان