بررسي الگوي مصرف پنتوپرازول تزريقي در بيماران بستري در بيمارستان تخصصي اطفال 17 1401- شهريور رشت، 14

رشت

مقدمه: مهاركننده‌هاي پمپ پروتون (PPIs) يكي از اصلي‌ترين درمان‌ها براي بيماري‌هاي وابسته به اسيد معده مي‌باشند. مصرف نامناسب اين داروها، به خصوص فرم تزريقي پنتوپرازول سبب افزايش هزينه‌هاي غيرضروري مي‌شود. هدف اين مطالعه بررسي مصرف منطقي پنتوپرازول تزريقي در مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت است. مواد و روش: در اين مطالعه‌ي توصيفي و مقطعي آينده‌نگر 260 نفر از بيماراني كه در طي يك سال از فروردين ماه 1400 تا فروردين 1401 در بخش‌هاي مركز آموزشي درماني 17 شهريور شهر رشت بستري شده‌اند مورد بررسي قرار مي‌گيرند، بيماراني كه پنتوپرازول تزريقي طبق دستور پزشك دريافت مي‌نمايند از نظر صحت انديكاسيون و مدت زمان مصرف توسط فوق تخصص بيماري گوارشي كودكان و متخصص داروسازي باليني مورد ارزيابي قرار مي‌گيرد. با استفاده از پرونده، كاردكس دارويي و ويزيت بيمار اطلاعات دموگرافيك و باليني بيماران از جمله سن، جنس، تشخيص، طول مدت بستري، بخش بستري شده، دوز، تواتر مصرف، طول دوره‌ي درمان با پنتوپرازول تزريقي و ساير داروهاي مصرفي ثبت مي‌شود. نتايج: از 260 بيمار مورد بررسي 53.9% بيمارن پسر بودند. تنها 42% بيماران انديكاسيون دريافت داروهاي مهاركننده‌ي پمپ پروتون را داشتند. كه از اين بين 81% بيماران امكان مصرف خوراكي داشتند. و همچنين تجويز نامناسب دارو در بخش جراحي و اورژانس بيشتر بود. نتيجه‌گيري: اين مطالعه بيان مي‌كند كه 58% پنتوپرازول تزريقي تجويزي در اين مركز، نامناسب بوده است و كاربرد پنتوپرازول در اكثر موارد با توصيه‌هاي ذكر شده در دستورالعمل‌ها در زمينه‌ي انديكاسيون همخواني ندارد. ضمناً جهت تعيين رژيم پيشگيرانه‌ي زخم گوارشي ناشي از استرس بايد ريسك فاكتورها ارزيابي شده و برحسب وضعيت بيماري فرد، بهترين درمان صورت گيرد.

213469

علوم پزشكي گيلان