بررسي فراواني و الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي ايزوله هاي انتروباكترياسه ي مقاوم به كارباپنم در بيماران سوختگي بستري بيمارستان ولايت رشت در بازه زماني 1400-1397

رشت

مقدمه: شيوع بالاي آسيبهاي سوختگي و عوارض آن در ايران، باعث شده عفونتهاي سوختگي، به يكي از چالش هاي مهم در نظام سلامت تبديل شوند. از طرفي پديده ي مقاومت آنتي بيوتيكي و شيوع آن در بين گونه هاي ايزوله شده از زخمهاي سوختگي، سد راهي در مسير درمان عفونتهاي سوختگي ميباشد. شيوع CRE (carbapenem resistant enterobacteriaceae) در سراسر جهان در حال افزايش است و براي پيشگيري و كنترل آن تدوين سياستهاي ضد ميكروبي همراه با اجراي دقيق آن و نظارت منظم بايد انجام شود. اين امر نيازمند مانيتورينگ منظم جهت تعيين شيوع و الگوي مقاومت اين ايزوله ها در مناطق مختلف جغرافيايي است. بنابراين هدف از اين مطالعه، بررسي فراواني و الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي ايزوله هاي انتروباكترياسه ي مقاوم به كارباپنم در بيماران سوختگي مراجعه كننده به بيمارستان ولايت رشت در بازه زماني 1397-1400مي باشد. روش كار: اين مطالعه مقطعي كه روش نمونه گيري به صورت سرشماري بوده تمام موارد عفونت هاي ناشي از محل زخم سوختگي مراجعه كننده به بيمارستان پورسينا شهر رشت در يك بازه زماني سه ساله بررسي شد و از نتايج آرشيو بيمارستان اطلاعات مربوط به سن، جنس، نوع عفونت و مدت زمان بستري از پرونده هاي بيماران پذيرش شده در بيمارستان استخراج شد. نتايج مربوط به بيماران بستري كه داري كشت مثبت باكتريايي گرم منفي مقاوم به كارباپنم جدا شده از محل زخم سوختگي بودند وارد مطالعه شدند. سپس نتايج الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي ايزوله ها از نتايج آزمايشگاه استخراج و ثبت گرديد. نتايج: در مجموع، تعداد 33 مورد عفونت ناشي از انتروباكترياسه هاي مقاوم به كارباپنم از محل سوختگي در بيماران بستري در بيمارستان سوختگي شهر رشت جداسازي شد. ميانگين زمان بستري 3/63± 3/25 روز بود. بيشترين ايزوله از بخش هاي ICU (6/66 درصد) و جراحي (4/39 درصد) جداسازي شد. فراواني ارگانسيم ها در بين نمونه ها به ترتيب كلسبيلا (8/75 درصد)، اشرشيا كلي (1/12 درصد)، پروتئوس (1/9 درصد) و انتروباكتر (3 درصد) بود. براساس نتايج الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي، 33 جدايه مقاوم به كارباپنم (مروپنم و ايمي پنم) بودند، كه از اين بين الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي نشان داد كه، سفوتاكسيم و سيپروفلوكساسين با فراواني 100 و 6/95 درصد بيشترين مقاومت را داشتند و آميكاسين و آزيتروماسين با 5/37 و 20 درصد كمترين مقاومت را نشان دادند. نتيجه¬گيري: با توجه به نتايج مطالعه ي حاضر ميتوان به اين نتيجه رسيد كه مقاومت به آنتي بيوتيكهاي مروپنم و ايميپنم در درمان خانواده انتروباكترياسه در كشور ما در حال گسترش است از اين رو بايستي در مصرف اين آنتي بيوتيكها به طور صحيح و معقول عمل شود. مصرف محدود اين آنتي بيوتيكها ميتواند منجر به كاهش مقاومت شود. گفتني است با بررسي الگوي عفونت¬هاي شايع زخم¬هاي بيماران سوختگي و مقاومت آنتي بيوتيكي آن¬ها، مي¬توان اقدامات پيشگيرانه¬ي ثمربخشي در اتاق عمل و پس از آن انجام داد. كلمات كليدي: مقاومت آنتي بيوتيكي، انتروباكترياسه، كارباپنم، سوختگي

213099

علوم پزشكي گيلان