بررسي ميزان بروز ناهمخواني دارويي و عوامل موثر بر آن با استفاده از روش تلفيق دارويي در بيماران مراجعه كننده به بخش اورژانس بيمارستان رازي رشت، ايران

رشت

مقدمه: ناهمخواني داروبي هرگونه تفاوت بين داروهاي مصرفي در خانه و داروهاي تجويز شده در بيمارستان در نظر گرفته مي شود كه شامل توقف مصرف دارو، از قلم افتادن دارو، تجويز داروي ديگر از دسته دارويي مشابه، تفاوت در شكل دارويي ، نحوه مصرف و دوز دارو مي باشد. در مطالعه حاضر با استفاده از فرايند تلفيق دارويي كه شامل تهيه ليست كامل و دقيق داروهاي مصرفي بيمار و مقايسه آن با دستور دارويي پزشك مي باشد، به بررسي ميزان بروز ناهمخواني دارويي و عوامل موثر بر آن در بيماران بستري شده در اورژانس پرداخته شده است. مواد و روش¬ها: اين مطالعه به صورت مقطعي در سال 1399-1400با نمونه گيري از 215 بيمار مراجعه كننده به بخش اورژانس بيمارستان رازي به مدت 7 ماه انجام گرديد. بيماران بالاي 18سال كه 24 ساعت از زمان بستري آنان در اورژانس گذشته بود و مبتلا به حداقل يك بيماري مزمن بودند و حداقل روزانه دو دارو مصرف مي كردند و نيز توانايي بلع دارو را داشتند، وارد مطالعه شدند. با استفاده از فرم پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك، سابقه بيماري ها، سابقه دارويي كامل بيمار و داروهاي تجويز شده در اورژانس از طريق مصاحبه و پرونده پزشكي بيمار تكميل گرديد و سپس ناهمخواني هاي دارويي از طريق مقايسه بهترين شرح حال دارويي ممكن و دستورات پزشك در پرونده پزشكي ارزيابي شدند و با استفاده از نرم افزار SPSS ويرايش 23 رابطه بين متغيرها بررسي گرديد. سطح معني داري آماري آزمون ها 05/0>P در نظر گرفته شد. نتايج: در اين مطالعه از بين 215 بيمار ميانگين سني بيماران 7/64±14 سال و شامل 92 بيمار مرد و 123 بيمار زن بود. در اين بين 169 بيمار (6/78 %) حداقل يك نوع يا بيشتر ناهمخواني دارويي را تجربه نمودند. از بين كل داروهاي مورد مطالعه در 57/40 درصد (680 دارو) ناهمخواني دارويي(توقف مصرف دارو(7/50 %)، از قلم افتادن دارو(1/20 %)، تغيير دستور مصرف دارو(5/12 %)، جايگزيني با داروي ديگر(11 %) و تغيير شكل دارويي(6/5 %)) مشاهده شد. بررسي رابطه ي بين سن، جنسيت، سطح تحصيلات، منابع جمع آوري اطلاعات دارو هاي مصرفي، زمان پذيرش در بيمارستان، نوع روز كاري، تعداد دارو هاي مصرفي قبل از بستري، مصرف داروي مخدر يا مواد مخدر و مصرف سيگار با بروز ناهمخواني دارويي از نظر آماري رابطه ي معني دار نشان نداد (05/0P>). اما تعداد بيماري هاي زمينه اي، بيماري ديابت، وجود داروهاي پرخطر در رژيم دارويي بيمار، تعداد داروهاي پرخطر موجود در رژيم دارويي بيمار و دسته هاي دارويي با بروز ناهمخواني دارويي ارتباط معني داري داشتند (05/0>P). نتيجه¬گيري: طبق اين مطالعه رخداد ناهمخواني دارويي هنگام پذيرش در اورژانس شايع مي باشد. نتايج اين مطالعه نشان داد اهميت طراحي مناسب روشي براي جمع آوري شرح حال دارويي كامل بيشتر از متغيرهاي مربوط به بيمار بر رخداد ناهمخواني دارويي موثر مي باشد. بدين منظور ضروري است كه فرآيند تلفيق دارويي به طور سيستماتيك با استفاده از فرم هاي ساختار يافته در هنگام پذيرش بيماران انجام گيرد.

212748

علوم پزشكي گيلان