بررسي ميزان پايبندي به درمان دارويي در نوجوانان مبتلا به اختلال بيش فعالي-كم توجهي در شهر سنندج سال 1399-1398

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: اختلال بيش فعالي كم توجهي(ADHD) يك اختلال رشدي-عصبي شايع است كه با علائم بي توجهي، تكانشگري و بيش فعالي مشخص مي شود. ADHD درمان نشده مي تواند منجر به عوارض اجتماعي، اقتصادي و احساسي براي بيماران شود، بنابراين پايبندي به درمان در اين بيماران داراي اهميت ويژه اي است. هدف اين مطالعه تعيين ميزان پايبندي نوجوانان مبتلا به ADHD به درمان دارويي مي باشد. روش كار: اين مطالعه توصيفي-تحليلي در 75 نفر از نوجوانان سنين17-12 سال داراي ADHD مراجعه كننده به درمانگاه روانپزشكي بيمارستان بعثت سنندج انجام شد. در ابتدا پرسشنامه هاي اطلاعات دموگرافيك، كانرز والدين توسط والدين پر شدند و سپس با تماس تلفني با نوجوانان در ماه هاي 1، 3، 6 و 9 بعد از مراجعه پرسشنامه هاي MMAS-8 و BMQ پر شدند. يافته‌ها: يافته هاي مطالعه نشان داد كه پايبندي به درمان با باور نوجوانان به ضرورت مصرف دارو و زمان تشخيص بيماري ارتباط دارد. همچنين يافته ها نشان داد كه پايبندي به درمان ارتباطي با جنسيت، سن، ميزان تحصيلات نوجوانان، ميزان تحصيلات والدين، تاهل والدين، شغل والدين، محل سكونت، سابقه ADHD در خانواده، رتبه تولد، نوع دفترچه بيمه، بيمه تكميلي، هزينه هاي درمان، شدت ADHD و نوع ADHD ندارد.در پايان نه ماه بررسي ميزان افرادي كه تبعيت بالا از درمان داشتند 0% بودند. نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد نوجواناني كه اعتقاد بيشتري به ضرورت مصرف دارو دارند پايبندي به درمان بيشتري خواهند داشت. بنابراين ميتوان از BMQ specific necessity به عنوان يك فاكتور پيش بيني كننده براي تعيين پايبندي نوجوانان به درمان استفاده كرد. واژگان كليدي: ADHD؛ پايبندي به درمان؛ نوجوانان

212715

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

سليمان محمدزاده