مقايسه توانمندي تشخيص پوسيدگي در دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در دو روش آموزش حضوري و تركيبي (حضوري-مجازي) در دوران قبل و حين همه گيري كوويد 19

بندرانزلي

مقدمه: از اواخر سال 1398 نظام آموزشي كشور به دليل پاندمي كوويد-19 و عدم امكان برگزاري كلاس¬ها با مشكلاتي همراه شد. در اين شرايط، با توجه به توسعه¬ي فناوري ارتباطات و مزاياي متعدد آموزش الكترونيك (مجازي) در ادامه آموزش¬ها به صورت از راه دور ادامه يافت. به هر حال اين نوع آموزش به دليل نوپا بودن با چالش¬هايي همراه بود اما از سوي ديگر فرصتي براي رونق اين نوع آموزش در كشور فراهم گرديد. از آنجايي كه در رشته¬هاي علوم پزشكي از جمله دندانپزشكي عمده¬ي دروس به صورت عملي و يا در بالين بيمار ارائه مي¬گردد، اين دروس به صورت آموزش تركيبي (مجازي-حضوري) ارائه شدند. بنابراين يكي از با اهميت¬ترين موضوعات در حال حاضر بررسي كارايي اين نوع آموزش¬ها جهت بكارگيري در شرايط مشابه كوويد-19 و يا حتي در شرايط عادي مي¬باشد. لذا هدف از مطالعه¬ي حاضر، مقايسه توانمندي تشخيص پوسيدگي در دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در دو روش آموزش حضوري و تركيبي (حضوري-مجازي) در دوران قبل و حين همه گيري كوويد-19 بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يك پژوهش مقطعي-تحليلي بود كه بر روي جمعيت دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان واحد بين الملل انزلي بود كه واحد درسي راديولوژي عملي 1 و 2 و 3 را به صورت آموزش حضوري (25 نفر) يا تركيبي (25 نفر) گذرانده بودند، انجام شد. در اين مطالعه تعداد 10 عدد كليشه بايت وينگ ديجيتال كه كيفيت مطلوبي داشتند به دانشجويان به منظور تشخيص وجود/عدم وجود پوسيدگي و در صورت وجود تشخيص عمق پوسيدگي داده شد. استاندارد طلايي وجود پوسيدگي و تشخيص عمق پوسيدگي بر اساس نظر 3 راديولوژيست فك صورت بود. نهايتا تشخيص دانشجويان در يك چك ليست محقق ساخته مخصوص ثبت گرديد و پاسخ¬ها بر اساس صحيح و غلظ ارزيابي شدند. از نرم افزار SPSS نسخه 27 و روش¬هاي آمار توصيفي و تست-هاي تحليلي در سطح 05/0>P جهت آناليز داده¬ها استفاده شد. نتايج :دانشجوياني كه در گروه آموزش حضوري بوده¬اند در 89% موارد بدرستي وجود يا نبود پوسيدگي در دندان¬هاي مورد بررسي را تشخيص داده بودند، در حالي كه اين عدد در دانشجويان گروه آموزش تركيبي 75/83% بوده است. نتيجه آزمون كاي دو نشان داد ارتباط معني دار آماري بين روش آموزش دانشجويان و تشخيص پوسيدگي دندان وجود دارد (0001/0>p). همچنين اطلاعات جدول فوق نشان مي¬دهد دانشجوياني كه در گروه آموزش حضوري بوده¬اند در 9/78% موارد بدرستي عمق پوسيدگي در دندان¬هاي مورد بررسي را تشخيص داده بودند در حالي كه اين عدد در دانشجويان گروه آموزش تركيبي 6/70% بوده است. نتيجه آزمون كاي دو نشان داد ارتباط معني دار آماري بين روش آموزش دانشجويان و تشخيص پوسيدگي دندان وجود دارد(05/0>p). دانشجويان دختر در 9/83% موارد بدرستي وجود يا نبود پوسيدگي در دندان¬هاي مورد بررسي را تشخيص داده بودند، در حالي كه اين عدد در دانشجويان پسر 5/83% بوده است. نتيجه آزمون كاي دو نشان داد ارتباط معني دار آماري بين جنسيت دانشجويان و تشخيص پوسيدگي دندان وجود ندارد (05/0<p). همچنين اطلاعات جدول فوق نشان مي¬دهد دانشجويان دختر در 8/71% موارد بدرستي عمق پوسيدگي در دندان¬هاي مورد بررسي را تشخيص داده بودند در حالي كه اين عدد در دانشجويان پسر 75/68% بوده است. نتيجه آزمون كاي دو نشان داد ارتباط معني دار آماري بين جنسيت دانشجويان و تشخيص پوسيدگي دندان وجود ندارد (05/0<p). نتيجه‌گيري: نشان داده شد كه آموزش حضوري در يادگيري تشخيص پوسيدگي در دانشجويان دندانپزشكي بهتر از آموزش تركيبي بوده است. بنابراين، آموزش تركيبي در حال حاضر در حوزه علوم پزشكي و به طور خاص دندانپزشكي قابليت جايگزيني با روش آموزش سنتي يا كاملا حضوري را ندارند و اين نوع آموزش فقط مي‌تواند در نقش مكمل ظاهر شده تا به يادگيري بهتر كمك نمايد. كليدواژه‌ها: كوويد-19؛ آموزش مجازي؛ آموزش حضوري؛ آموزش تركيبي؛ دندانپزشكي؛ پوسيدگي دندان؛ كليشه بايت وينگ

212584

علوم پزشكي گيلان