بررسي اثر استفاده از عسل طبي در چسباندن گرافت هاي پوستي در مقايسه با استاپلر(استاپلر يكبار مصرف advan)در زخم هاي ناشي از سوختگي در بيمارستان سوانح سوختگي ولايت رشت

رشت

مقدمه: زخم پوستي روندي است كه با هماهنگي بافت ها ، سلول ها و فاكتور هاي مختلف التيام مي يابد. در طي قرن ها استفاده طبي از عسل ثابت شده است. مهمترين نقش عسل در بهبود زخم، محدود كردن و پيشگيري از عفونت هاي باكتريال است و در نتيجه باعث كاهش باكتري هاي موجود بر سطح زخم مي شود. همچنبن به طور همزمان در محدود كردن التهاب و بهبود زخم كمك ميكند علاوه بر اين عسل باعث كاهش زمان كلي بهبود زخم ميشود .عسل باعث  كاهش ادم،جلوگيري يا كاهش اسكار هايپرتروفيك و تسريع در بهبودي زخم ميشود. علاوه بر اين برخلاف اكثر درمان هاي شيميايي موضعي متدوال،عسل منجر به مقاومت آنتي بيوتيكي نمي شود و ميتوان به صورت مداوم از آن استفاده كرد. با توجه به آمار بالاي جراحات ناشي از سوختگي و استفاده از گرافت هاي پوستي و هزينه هاي بالاي استاپلر و عدم توليد داخلي آن و باقي ماندن استاپلر در بافت و نياز به بيهوشي مجدد جهت خارج سازي استاپلر و احتمالاتي چون رد پيوند پوست،عفونت پس از پيوند،جا به جا شدن پوست پيوندي ، ايجاد هماتوم ، جمع شدگي پوست و ايجاد ادم پس از پيوند تصميم گرفتيم تا به وسيله اين مطالعه به بررسي استفاده از عسل طبي در مقايسه با استاپلر در چسباندن گرافت هاي پوستي در زخم هاي ناشي از سوختگي بپردازيم و احتمالات گفته شده را در دو گروه مقايسه كرديم. مواد و روش:در اين مطالعه كارآزمايي باليني 80 بيمار با سوختگي درجه 2 عمقي و درجه 3 كانديد عمل جراحي گرافت پوستي  كه درصد سوختگي آنها زير 40% ميباشد در 2 گروه، با استفاده از عسل و با استفاده از استاپلر  وارد مطالعه شدند. جهت جمع آوري داده ها از چك ليست اي كه توسط محقق از قبل آماده شده بود استفاده شد. اطلاعات بيماران از قبيل نام بيمار،سن،جنس و درصد سوختگي از پرونده بيماران تكميل شد . براي تمام بيماران متغير هاي جا به جايي پوست پيوندي ،رد پيوند ،ادم ،هماتوم ،جمع شدگي گرافت،درد ، خارش و عفونت پس از پيوند در زمان هاي تعيين شده بررسي و ثبت گرديد. نتايج: در اين مطالعه 80 بيمار وارد شدند كه در هر گروه 40 بيمار قرار گرفت.از اين ميان 34نفر مرد(42.5%) و 46 نفر زن (57.5%)بودند.ميانگين سني بيماران 15.42±39.29سال بود كه كمترين سن 22سال و بيشترين سن 86 سال بود.بر اساس نتايج به دست آمده تفاوت معني داري از نظر تعداد روز هاي بستري (P=0.034)،ميزان عفونت، هماتوم ، ادم ،درد (P=0.000)، خارش (P=0.000)مشاهده شد كه در گروه عسل ميزان كمتري را نشان ميداد .همپنين ميزان جمع شدگي گرافت در گروه استاپلر كاهش معناداري داشت(P=0.031). رد پيوند در هيچ گروهي مشاهده نشد و ساير پارامتر ها اختلاف معناداري نداشتند. نتيجه گيري: نتايج به دست آمده و گزارش شده در اين پژوهش حاكي از اين است كه استفاده از عسل طبي در درمان زخم­هاي سوختگي توانسته است سبب كاهش عوارض نامطلوبي مانند درد، خارش، ادم، هماتوم و عفونت شود علاوه بر آن، نتايج نشان دهنده آن است كه بيماران داراي زخم سوختگي كه با روش عسل طبي تحت درمان قرار گرفته بودند سريعتر از بيماراني كه با روش استاپلر مداوا شده بودند از بيمارستان ترخيص شده و بهبود يافته­اند. از اين­رو، در يك نتيجه­ گيري كلي مي­توان چنين گفت كه استفاده از روش درمان بر پايه عسل طبي مي­تواند سبب بهبود بيشتر عوارض درمان زخم­هاي سوختگي در بيماران شده و در كنار مقرون به صرفه ­تر و ايمن­ تر بودن، كاهش مدت زمان درمان را نيز به همراه داشته باشد.

212317

علوم پزشكي گيلان