بررسي ارتباط خودكارآمدي و رفتار هاي بهداشتي اعضاي هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي گيلان سال 1387

رشت

پرستاري

چكيده : مقدمه : رفتارهاي بهداشتي يك معيار عمده تعيين كننده سلامت مي باشند و يكي ازعوامل موثر در رفتار خودكار آمدي است. خودكارآمدي قضاوت فرد در مورد تواناييهايش در انجام عمل مشخصي مي باشد . هدف: اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط خودكارآمدي و رفتارهاي بهداشتي اعضاي هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال 1387 انجام شد . روش كار : اين پژوهش يك مطالعه توصيفي همبستگي است كه در آن 203 عضو هيئت علمي شاغل در دانشگاه علوم پزشكي گيلان به روش سرشماري مورد بررسي قرار گرفتند . ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه اي مشتمل بر سه بخش بود . بخش اول شامل مشخصات دموگرافيك ، بخش دوم عبارات مربوط به رفتارهاي بهداشتي در حيطه هاي فعاليت جسماني ، عادات تغذيه اي ، روابط بين فردي و مديريت استرس و بخش سوم عبارات مربوط به خودكارآمدي بود كه بروش خودايفا تكميل گرديد . سپس داده هاي پژوهش با استفاده از نرم افزار آماري SPSS ( version 15 ) با كمك آمار توصيفي و استنباطي و با استفاده از آزمون هاي آماري كاي دو و ضريب همبستگي پيرسون ، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت . نتايج : يافته ها نشان داد كه اعضاي هيئت علمي 1/84 درصد نمره خودكارآمدي و 9/65 درصد نمره رفتارهاي بهداشتي را كسب نمودند كه رفتارهاي بهداشتي در حد مياني دامنه نمره و خودكارآمدي آنان بالا بود . آزمون كاي دو ، ارتباط معني دار آماري بين رفتارهاي بهداشتي و خودكارآمدي را نشان داد ( 0001/0 = P ) . همچنين ضريب همبستگي پيرسون مشخص نمود ارتباط متغيرهاي خودكارآمدي و رفتارهاي بهداشتي بر حسب جنس ، سن ، مدرك تحصيلي ، وضعيت تاهل ، تعداد فرزندان ، درآمد ، رتبه علمي و عدم سابقه بيماري مزمن واحد هاي پژوهش ، معنادار است ( 0001/0 = P ) بحث و نتيجه گيري : با عنايت به اينكه رفتارهاي بهداشتي اعضاي هيدت علمي متوسط و خودكارآمدي آنها بالا بود و با توجه به نقش الگو بودن اين افراد و وجود ارتباط بين خودكارآمدي و رفتارهاي بهداشتي ، خودكارآمدي به عنوان يك متغير روانشناختي موثردر رفتار بايستي در برنامه هاي آموزش بهداشت بكار گرفته شود . كليدواژه ها : خودكارآمدي ، رفتار بهداشتي ، عضو هيئت علمي

21227

پرستاري و مامايي شهيد بهشتي

علوم پزشكي گيلان

قنبري، عاطفه , عطر كار روشن ، زهرا , مجد تيموري، رامش

پاشا، افسانه