بررسي اثر سورتيامارين(Swertiamarin) بر كيندلينگ ناشي از پنتيلن تترازول (PTZ)در موش صحرايي نر بالغ

رشت

مقدمه: صرع ، يكي از شايع ترين بيماري هاي عصبي است. عليرغم وجود روش هاي كنترل صرع ، تجويز مداوم داروهاي ضد صرع رايج ترين راه درمان هستند.تقريبا يك سوم افراد صرعي به داروهاي معمول ضد صرع، مقاومت دارويي نشان مي دهند. لذا مطالعه جهت كشف داروهاي ضد صرع جديد توجه زيادي را به خود معطوف داشته است. بر اين اساس ، مطالعه ي حاضر به بررسي اثر سورتيامارين بر كيندلينگ ناشي از پنتيلن تترازول در موش صحرايي نر بالغ مي پردازد. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي، به منظور القاء كيندلينگ شيميايي، دوزهاي زير آستانه تشنج PTZ (پنتلين تترازول) ،5/37 ميلي گرم در هركيلوگرم به صورت داخل صفاقي) هر 48 ساعت يكبار به حيوانات تزريق شد ، بعد از كيندل شدن كامل ، شاخص هاي تشنجي شامل دوره پنهاني شروع تشنج ، دوره پنهاني براي شروع مرحله پنجم تشنج ، طول مدت مرحله پنجم تشنج و مراحل تشنج در گروههاي آزمايش و كنترل اندازه گيري شد. به گروههاي آزمايش دوزهاي مختلف داروي سورتيامارين (Swe) به صورت داخل صفاقي تزريق شد. سپس شاخص هاي تشنجي و (DTI) Diffusion Tensore Imaging به عنوان تست ارزيابي تشخيصي پس از آزمون كيندلينگ اجرا شد. نتايج : نتايج نشان داد كه درمان با Swe باعث افزايش مدت زمان رسيدن به تشنج نسبت به گروه كنترل شد كه در دوز 50 ميلي‌گرم بر كيلوگرم معني‌دار بود( p<0/001)، مدت زمان رسيدن به S5-1 را در مقايسه با گروه كنترل كاهش داد كه در گروه Swe معني‌دار بود (50 ميلي‌گرم بر كيلوگرم،(0/001> P). همچنين دوزهاي مختلف Swe نسبت به گروه شاهد، Swe 50 و 30 mg/kg ( p<0/001) و Swe 20 mg/kg ( p<0/05 ) به طور معني‌داري مدت زمان S5 را كاهش دادند. مرحله تشنج در گروه‌هاي مختلف Swe نسبت به گروه كنترل كاهش يافت كه اين كاهش در دوز 50 ميلي‌گرم بر كيلوگرم معني‌دار بود (0/01> P). گروه دريافت كننده ي PTZ كه فنوباربيتال دريافت كردند هيچ تشنجي نداشتند. در نهايت DTI اختلال مربوطه را در تالاموس، هيپوكامپ، بطن ها و لوب هاي پيريفورم نشان داد. نتيجه گيري : به نظر مي رسد كه سورتيامارين مي تواند بر روي تشنج القا شده با PTZ بر روي موش صحرايي نر، اثر معنادار داشته باشد.

212100

علوم پزشكي گيلان