بررسي توزيع فراواني علل ائوزينوفيلي در بيماران ارجاعي به درمانگاه¬ها و مراكز آموزشي درماني شهرستان رشت در سال 1398

رشت

زمينه و هدف: ائوزينوفيل¬ها لكوسيت¬هايي با كاربردهاي چند منظوره هستند كه در شروع و انتشار پاسخ هاي مختلف التهابي و هم¬چنين تعديل ايمني ذاتي نقش دارند. محدوده نرمال ائوزينوفيل در خون محيطي 5- 3% است كه براساس تعداد مطلق ائوزينوفيل بين 450- 550 عدد در ميكروليتر خون مي¬باشد. ائوزينوفيلي اغلب براساس افزايش ائوزينوفيل¬ها در خون تشخيص داده مي¬شود. شدت ائوزينوفيلي به صورت خفيف 500- 1500 سلول در ميكروليتر، متوسط 1500- 5000 سلول در ميكروليتر و شديد 5000< سلول در ميكروليتر طبقه¬بندي مي¬شود. از آن¬جايي كه ائوزينوفيلي يكي از شاخصه¬هاي مهم عفونت¬هاي كرمي، بيماري¬هاي آلرژيك، بدخيمي¬ها و ... مي¬باشد بنابراين با توجه به اهميت و خطرات ناشي از وجود ائوزينوفيلي، هر فرد ائوزينوفيليك تا مشخص شدن علت آن بايستي مورد بررسي و مراقبت پزشكي قرار گيرد. اگرچه نقش عواملي هم¬چون انگل¬هاي فاسيولا و استرونژيلوئيدس استركوراليس در ايجاد ائوزينوفيلي در استان گيلان تا حدودي مشخص است، تحقيق حاضر براي روشن نمودن عوامل احتمالي ديگر ايجاد كننده ائوزينوفيلي و ارايه يك راهكار مناسب براي پزشكان استان در مواجهه با بيماران ائوزينوفيليك طراحي شده است. تحت اين شرايط هزينه¬هاي كم¬تري به بيماران تحميل شده و با صرف وقت كم¬تر و با دقت بسيار بالاتر نسبت به مديريت شرايط موجود اقدام مي-شود. مواد و روش¬ها: اين مطالعه پژوهشي از نوع توصيفي- مقطعي بوده و جامعه آماري آن بيماراني هستند كه براساس تعريف ائوزينوفيلي، طبق آخرين CBC انجام شده در يكي از آزمايشگاه¬هاي تشخيص طبي براي پيگيري علت ايجاد ائوزينوفيلي خود به درمانگاه¬ها و يا مراكز آموزشي- درماني شهرستان رشت مراجعه نموده¬اند. براساس حجم نمونه محاسبه شده، 258 بيمار به ما ارجاع داده شدند كه با بررسي¬هاي مختلف علت ائوزينوفيلي آن¬ها مشخص شد. افراد ائوزينوفيليك توسط پزشكان كارگروه تحقيق به مجريان طرح معرفي شدند. پرونده¬اي متشكل از مدارك مورد نياز براي بيماران تشكيل و پس از ارايه توضيحات لازم، از آنان رضايت¬نامه آگاهانه جهت شركت در تحقيق اخذ شد. در اولين قدم بيمار از نظر عوامل انگلي روده اي و فاسيوليازيس مورد بررسي قرار گرفت و چنانچه از نظر انگلي مثبت بود براي درمان به پزشكان مربوطه ارجاع شد تا مورد درمان دارويي قرار گيرد. حداقل يك ماه پس از درمان دارويي آزمايش مجدد خون از نظر وضعيت ائوزينوفيلي و آزمايشات كنترل درمان انجام گرفت. اما درصورتي كه بيمار از نظر بيماري¬هاي انگلي منفي بود ابتدا به پزشك متخصص آسم و آلرژي معرفي و درصورت عدم وجود بيماري آلرژيك به متخصص روماتولوژي و در مرحله بعد به متخصص انكولوژي معرفي گرديد. هرچند علت¬يابي ائوزينوفيلي براي بيمار به سبب عواقب بيماري¬هاي ناشي از آن يك ضرورت محسوب مي¬شود و بايد توسط بيمار پيگيري شود، جهت تشويق بيماران براي شركت در اين طرح، با متخصصين مربوطه جهت ويزيت رايگان و اولويت ويزيت خارج از نوبت آنان هماهنگي لازم به عمل آمد. در نهايت با توجه به نتايج به دست آمده با نرم¬افزار SPSS 22 تجزيه و تحليل آماري انجام شد. نتايج: ميانگين سن در گروه مورد مطالعه 5/49 و محدوده بين 4 تا 90 سال بود. ائوزينوفيلي بيش¬تر در سنين 79- 50 سال (132 بيمار، 2/51%) مشاهده شد. بيش¬ترين مقادير ائوزينوفيلي به صورت خفيف mild (115 بيمار، 6/44%) گزارش شده بود. در اين مطالعه 144 بيمار (8/55%) آلودگي انگلي داشتند كه علت ائوزينوفيلي بوده است. در 49 بيمار (19%) علت ائوزينوفيلي يكي از بيماري¬هاي حساسيت و آلرژيك، در 4 بيمار (6/1%) صرفاً بيماري¬هاي روماتولوژيك و در 6 بيمار (3/2%) صرفاً يكي از بيماري¬هاي مرتبط با بدخيمي بوده است. 30 بيمار (6/11%) به دلايل ايديوپاتيك دچار ائوزينوفيلي بودند. در 6 بيمار (3/2%) علت ائوزينوفيلي، اختلالات گوارشي از جمله اختلالات ائوزينوفيليك اوليه دستگاه گوارش، گاستروانتريت ائوزينوفيليك، بيماري التهابي روده و پانكراتيت مزمن بوده است. دوازده بيمار (7/4%) به طور هم¬زمان عفونت انگلي و بيماري مرتبط با حساسيت و آلرژيك داشتند. در 3 بيمار (2/1%) علت ائوزينوفيلي انگلي و يكي از بيمارهاي روماتولوژيك بود. در 2 بيمار (8/0%) علت ائوزينوفيلي انگلي و يك بيماري مرتبط با بدخيمي بود. هم¬چنين در 2 بيمار (8/0%) علت ائوزينوفيلي يك بيماري مرتبط با حساسيت و آلرژي و بيماري روماتولوژيك تشخيص داده شد. .

211850

علوم پزشكي گيلان