بررسي اثر كانديشن مديوم سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي انساني (ASC) بر ميزان زنده بودن رده سلولي آدنوكارسينوما معده (AGS)، در شرايط برون تن

رشت

مقدمه: سرطان معده پنجمين سرطان شايع و سومين سرطاني است كه منجر به مرگ در جهان مي شود. دليل آن هم تشخيص دير هنگام و محدوديت در گزينه هاي درمان است. اين سرطان در استان ما نيز، بسيار شايع است. بنابراين درمان با روش هاي كم عارضه تر و نوين مانند استفاده از سلول هاي بنيادي مورد توجه است. درمان توسط سلول هاي بنيادي مشتق از بافت چربي بر اين سرطان پيشنهاد شده است. از اين رو هدف اين مطالعه، بررسي اثر محيط رويي سلول هاي بنيادي بافت چربي ) ASC ( بر ميزان زنده بودن رده سلولي آدنوكارسينوما معده ) AGS ( است. مواد و روش ها: به منظور انجام اين مطالعه، پس از كشت ASC ها، محيط رويي آنها در زمان هاي 24 ، 48 ، 72 و 96 ساعت جمع آوري و در فريزر 70 - درجه نگهداري شد. سپس، رده سلولي AGS ، با محيط رويي جمع آوري شده به مدت 48 و 96 ساعت تيمار شدند. زمان بهينه براي كشت همزمان دو رده سلولي فوق، از مطالعات قبلي استخراج شد. بنابراين، رده سلولي AGS در گروه تست به طور همزمان با ASC ها در پليت كشت دو طبقه ) microplate insert system ( به مدت 96 ساعت، كشت داده شدند. در انتها، به منظور بررسي زنده بودن رده سلولي AGS در گروه تست و مقايسه با گروه كنترل، سنجش MTT انجام شد. نتايج: طبق نتايج حاصل از روش اول، ميزان زنده بودن رده سلولي AGS ، در هيچ يك از گروه هاي تيمار شده با محيط هاي رويي، نسبت به گروه كنترل، تفاوت معناداري نداشت. در روش دوم، ميزان زنده بودن رده سلولي AGS در كليه گروه هاي تحت كشت همزمان با ASC ها، نسبت به گروه كنترل، كاهش معنا داري پيدا كرد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده از اين مطالعه ودر صورت تاييد نتايج در مطالعات درون تن محيط رويي مشتق از ASC ها مي تواند به عنوان يك پتانسيل درماني در كنترل ميزان زنده بودن سلول هاي سرطاني معده در نظر گرفته شود.

211659

علوم پزشكي گيلان