عنوان
نقش ميانجي خودكارآمدي در رابطه بين حمايت اجتماعي و تاب¬آوري در پرستاران طي دوران همه¬گيري COVID-19 در مراكز آموزشي و درماني دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال 1400
محل تحصيل
رشت
چكيده
زمينه و هدف: در طول طوران همه¬گيري COVID-19 وضعيت روانشناختي پرستاران و ساير كاركنان سلامت شديدا تحت تاثير شرايط محيطي بوده است. بنابراين در اين پژوهش ما در وهله اول سعي داشتيم نمرات و سطوح اين متغيرها را در پرستاران مورد سنجش قرار دهيم و در وهله دوم پيش بيني كنيم كه تا چه اندازه تاب آوري در پرستاران متاثر از نمرات حمايت اجتماعي و نقش ميانجي خودكارآمدي است تا پيشنهاداتي جهت بهبود وضعيت روانشناختي پرستاران ارئه شود كه با مداخلات مناسب درماني و آموزشي وضعيت روانشناختي آن¬ها بهبود يابد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه ي تحليلي- مقطعي، جامعه آماري 220 نفر از پرستاران شاغل در مراكز آموزشي-درماني رازي و پورسينايشهر رشت در سال 1400به روش نمونه¬گيري به¬شيوه هدفمند بود.در اين مطالعه از پرسشنامه هاي مقياس چند بعدي حمايت اجتماعي ادراك شده (Multidimensional Scale of Perceived Social Support)، مقياس خود كارآمدي عمومي (General Self-Efficacy Scale) و مقياس تاب¬آوري كونور و ديويدسون (Connor and Davidson Resilience Scale) استفاده شد و كليه داده هاي آماري با استفاده از نرم افزار SPSS و Amos نسخه 24 آناليز شدند. سطح معناداري P<0.05 در نظر گرفته شد.
نتايج:آناليز داده ها با استفاده از آزمون بوت استراپ نشان دادكه متغير خودكارآمدي بين حمايت اجتماعي و تاب آوري نقش ميانجي دارد(P=0.001). همچنين يافته هاي مطالعه ي ما نشان داد كه مسير مستقيم حمايت اجتماعيبر تاب¬آوري با ضريب مسير 203/0 معنادار است (P=0.004)، بطوريكه هر چقدر حمايت اجتماعي افزايش پيدا كند، تاب آوري افزايش پيدا مي¬كند. همچنين در اين مطالعه مسير مستقيم خودكارآمديبر تاب¬آوري با ضريب مسير 595.0 معنادار بود(P=0.001)، بطوريكه هر چقدر خودكارآمدي افزايش پيدا كند، تاب آوري افزايش پيدا مي¬كند.
نتيجه گيري:يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه اتاب آوري پرستاران با حمايت اجتماعي و نقش ميانجي خود كار آمدي ارتباط مسقيم دارد.
شماره ركورد
210080
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان