بررسي فراواني مالتيپل اسكلروزيس در افراد خانواده بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس در شهر سنندج در سال1399

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: بيماري مالتيپل اسكلروزيس شايع ترين ناتواني عصبي است و اغلب منجر به ناتواني جسمي يا شناختي شديد بخصوص در بزرگسالان جوان مي شود كه قشر فعال جامعه را تشكيل ميدهند. هرچند تصور مي شود كه بيماري MS يك بيماري چندعاملي است ولي تحقيقات همچنان براي يافتن علت اصلي بيماري MS ادامه دارد و از آن جا كه علت بيماري MS ناشناخته است، يافتن يك درمان مناسب همچنان چالش برانگيز خواهد بود. لذا اين مطالعه با هدف بررسي فراواني بيماري MS در خانواده بيماران مبتلا به MS شهر سنندج در سال 1399 صورت گرفت تا بتوان ارتباط ميان بيماري مالتيپل اسكلروزيس و وراثت را بررسي كرد و با نتايج به دست آمده مقدمات مطالعات مربوط به ژنتيك بر روي بيماران را فراهم كرد. مواد و روشها: جهت انجام مطالعه ي حاضر 230 نفر از بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس شهر سنندج در سال 1399 كه بيماريشان توسط متخصص نورولوژيست تاييد شده بود پرسشنامه هايي را كه شامل قسمتهاي اطلاعات دموگرافيك و اطلاعات مربوط به بيماري و سوابق خانوادگي بيماري شان بود دريافت كردند. بيماران در مراجعه هايي كه به درمانگاه نورولوژي جهت ويزيت توسط پزشك داشتند پرسشنامه ها را تكميل كردند. اين روند تا تكميل پرسشنامه ها در 230 نفر ادامه پيدا كرد. اطلاعات حاصل، به صورت كد بندي شده وارد نرم افزار SPSS شده و تجزيه و تحليل شد. يافته ها: در مطالعه حاضر تعداد 230بيمار مورد مطالعه قرار گرفتند كه ميانگين سني آن ها 98/37سال و در محدوده ي 21 تا 62سال بود. 5/36درصد مرد و 5/63درصد زن بودند. ميانگين سن شروع بيماري در بيماران مورد مطالعه 61/28سال و ميانگين مدت زمان بيماري در آن ها 45/9سال بود. 1/49درصد بيماران داراي فرم باليني عودكننده-بهبوديابنده، 4/47درصد داراي فرم پيشرونده ثانويه و 5/3درصد داراي فرم پيشرونده اوليه بودند. توزيع فراواني بيماري در بستگان درجه يك و درجه دو و درجه سه افراد مورد مطالعه به صورت زير بود: 2/5درصد بيماران حداقل يكي از بستگان درجه يك شان و 7/4درصد بيماران حداقل يكي از بستگان درجه دوشان و 3/5درصد بيماران حداقل يكي از بستگان درجه سه شان به MS مبتلا بودند. 8/94درصد بيماران هيچكدام از بستگان درجه يك و 90درصد بيماران هيچكدام از بستگان درجه دو و درجه سه شان به بيماري MS مبتلا نبودند.. ميانگين تعداد سالهاي زندگي بيماران در محيط يكسان با بستگان درجه يك 58/20سال و با بستگان درجه دو و سه 17/0سال و ميانگين تعداد بيماران در هر خانواده در مطالعه 16/1نفر بود. نتيجه گيري: بر اساس مطالعه حاضر فراواني بيماري مالتيپل اسكلروزيس در بستگان درجه يك و دو و سه افراد مورد مطالعه به اين صورت بود: 2/5درصد بيماران حداقل يكي از بستگان درجه يكشان و 7/4درصد بيماران حداقل يكي از بستگان درجه دوشان و 3/5درصد حداقل يكي از بستگان درجه سه شان به MS مبتلا بودند. ميانگين تعداد بيماران در هر خانواده در مطالعه 16/1نفر بود. جنسيت، سن بيماران، سن شروع بيماري در بيماران و مدت زمان و فرم باليني بيماري شان بر فراواني ابتلا به MS در بستگان درجه يك و درجه دو و سه (به جز مدت زمان بيماري بر ابتلا به MS در بستگان درجه دو و سه) تاثيري نداشت. همچنين نتايج به دست آمده حاكي از آن بوده است كه فراواني علايم اوليه ي بي حسي در اندام، بي حسي صورت يا گردن، تاري ديد، دوبيني، اختلال تكلم و درد در بيماران مورد مطالعه تاثيري روي ابتلا به MS در بستگان درجه يك و درجه دو و سه ندارد اما بنظر ميرسد فراواني علايم اوليه ي اختلال تعادل، ضعف حركتي و سرگيجه در بيماران مورد مطالعه روي ابتلا به MS در بستگان تاثير داشته است به اين صورت كه در بيماراني كه اختلال تعادل نداشتند ابتلا در مادران و برادران بيشتر بود. همچنين در بيماراني كه ضعف حركتي داشتند ابتلا در خاله ها و دختر دايي ها بيشتر بوده است و اما بيماراني كه ضعف حركتي نداشتند ابتلا در ساير بستگان درجه دو و سه بيشتر بودهاست. و در بيماراني كه سرگيجه داشتند ابتلا در خاله ها و عمه ها بيشتر بوده است درحالي كه در بيماراني كه سرگيجه نداشتند ابتلا در ساير بستگان بيشتر بوده است. براي گرفتن نتايج قطعي در مورد ارتباط علايم اوليه با ابتلا در بستگان نياز به مطالعات بيشتر با جامعه آماري بزرگتر و حجم نمونه بيشتر است. مطالعه حاضر حاكي از آن بوده است كه فراواني بيماري مالتيپل اسكلروزيس در افراد خانواده بيماران مبتلا به اين بيماري بيشتر از جمعيت عادي است. كلمات كليدي: مالتيپل اسكلروزيس؛ ام اس؛ ام اس در بستگان

209931

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

فرزانه كريميان