اثربخشي درمان متمركز برشفقت بر سازگاري، تفكر ارجاعي و ساختار انگيزشي فرزندان طلاق در شهر كرمانشاه

محسن حجت خواه

دانشگاه رازي

مشاوره و راهنمايي گرايش خانواده

كارشناسي ارشد

1400/4

چكيده هدف از پژوهش حاضر «تعيين اثربخشي روش متمركز بر شفقت بر سازگاري، تفكر ارجاعي و ساختار انگيزشي فرزندان طلاق در شهر كرمانشاه» بود، كه با روش نيمه آزمايشي و با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري شامل كليه ي دانش آموزان دختر مقطع متوسطه كه والدينشان از هم جدا شده بودند، مي شد و در شهر كرمانشاه در سال تحصيلي1400- 1399 بودند، كه از بين آنها 30 نفر با روش نمونه گيري داوطلبانه انتخاب و به طور مساوي در دو گروه آزمايش و كنترل جاي داده شدند. شركت كنندگان در گروه آزمايش طي 8 جلسه درمان متمركز بر شفقت را دريافت نمودند. اين در حالي بود كه گروه كنترل مداخله‌اي را دريافت ننمودند. هر دو گروه قبل و پس از اجراي برنامه آموزشي پرسشنامه هاي استاندارد سازگاري سينها و سينك(1983)، پرسشنامه تفكر ارجاعي اهرينگ(2010) و پرسشنامه ساختار انگيزشي ككس و كلينگر(2004) را به عنوان ابزار پژوهش تكميل نمودند.با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي به تجزيه و تحليل يافته ها پرداخته شد.در تحليل استنباطي يافته ها جهت سنجش فرضيه ها از آزمون تحليل كواريانس استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه تفكر ارجاعي دانش آموزان گروه آزمايش به صورت معناداري كاهش يافته(p(0/05))، همچنين سازگاري و ساختار انگيزشي دانش آموزان شركت كننده در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل به صورت معناداري افزايش يافته بود p(0/05)). بنابراين به نظر مي رسد درمان متمركز بر شفقت مي تواند به عنوان يك نوع روش درمان مداخله اي روانشناختي جهت افزايش سازگاري و ساختار انگيزشي و كاهش تفكر ارجاعي در فرزندان طلاق به كار گرفته شود.

209867

دانشكده علوم اجتماعي

دانشگاه رازی کرمانشاه

محسن گل محمديان

محسن حجت خواه