بررسي فراواني انواع خشونت بيماران عليه دندانپزشكان شهر رشت در سال 1399-1400

علوم پزشكي گيلان

مقدمه: خشونت در محل كار، يك مشكلِ چند‌بعدي و چند‌علتي است كه تمام شغل‌هاي سراسر جهان با آن مواجه اند. كاركنان بخش سلامت، در خطر بالايي از خشونت در محل كار در سراسر جهان قرار دارند و آن دسته از كاركنان بخش سلامت كه مستقيماً در ارتباط با مراقبت از بيمار مي‌باشند، بيشتر در معرض خطر هستند. مشابه بيشتر جنبه‌هاي تحقيقات در حيطه سلامت و بهداشت، مطالعات در مورد اين موضوع بيشتر در محيط‌هاي پزشكي انجام شده است تا محيط‌هاي دندانپزشكي. فقدان اطلاعات در مورد شيوع و سياست‌هاي مربوط به خشونت در محل كار در بين افراد شاغل در حرفه‌ي دندانپزشكي منجر به راه حل‌هاي مبهم و اقدامات غيرمطمئن مي‌گردد. هدف: در اين مطالعه به بررسي درصد فراواني انواع خشونت بيماران و همراهان آنان و خشونت به‌طور كلي از جانب آن‌ها درميان دندانپزشكان شهر رشت در طول دوران فعاليت ‌حرفه‌اي و در يك سال گذشته پرداخته شده و ارتباط مواجهه با خشونت در محل كار با سن، جنسيت، تاهل، سابقه كار، مقطع تحصيلي، محل كار و محل تولد بررسي شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي-توصيفي، 150 دندانپزشك شاغل در شهر رشت شامل دندانپزشكان عمومي، متخصصين و رزيدنت‌ها بررسي شدند. جهت بررسي فراواني انواع خشونت بيماران و همراهان آنان عليه دندانپزشكان، از پرسشنامه‌اي‌ محقق‌ساخته استفاده شد كه تلفيقي از چند پرسشنامه از پژوهش‌هاي مختلف در اين حوزه بود. توسط اين پرسشنامه، تجربه مواجهه با انواع مختلف خشونت اعم از كلامي، فيزيكي، جنسي و در ارتباط با شهرت و آبرو در يك سال گذشته و در طول دوران فعاليت ‌حرفه‌اي سنجيده شد. به‌علاوه، در بخش پاياني پرسشنامه، پرسش‌هاي تكميلي درباره خشونت تجربه شده انجام گرفت. براي تحليل داده‌ها از آزمون كاي دو (Chi-square) و آزمون دقيق فيشر (Fisher's exact test) استفاده شد. نرم‌افزار آماري مورد استفاده SPSS نسخه 26 بود. سطح معناداري 0/05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج به‌دست آمده، 89/3٪ از دندانپزشكان در طول دوران فعاليت ‌حرفه‌اي و 53/3٪ در سال گذشته با يكي انواع خشونت در محل كار از جانب بيماران مواجه شدند. درصد مواجهه با خشونت كلامي، در ارتباط با شهرت و آبرو، جنسي و فيزيكي در طول حرفه به‌ترتيب 84/7٪، 57/3٪، 29/3٪ و 24٪ بوده و در سال گذشته به‌ترتيب 46/7٪، 21/3٪، 8/7٪ و 4/7٪ بود. پايين بودن سن و پايين بودن سابقه‌ي كار با تمام انواع خشونت و همچنين خشونت به‌طور كلي در يك سال گذشته ارتباط داشتند. جنسيت و محل تولد تنها با خشونت شهرت و آبرو ارتباط داشتند. محل كار با خشونت كلامي و خشونت به‌طور كلي ارتباط داشت. شايع‌ترين دليل خشونت، زمان انتظار طولاني بود. تنها 12/7٪ از افراد خشونت ديده واقعه را گزارش نمودند و تنها 13/3٪ تجربه‌ي گذراندن دوره‌ي آموزشي مديريت و پيشگيري از خشونت را داشتند. نتيجه‌گيري: سطح بالايي از مواجهه با خشونت در ميان دندانپزشكان وجود دارد كه با سطوح ارزيابي شده‌ي مواجهه با پرخاشگريِ بيماران در ساير بخش‌هاي مراقبت‌هاي بهداشتي قابل مقايسه است. خشونت كلامي شايع‌ترين نوع خشونت بود. سن پايين و تجربه‌ي كاري پايين مهم‌ترين و شايع‌ترين عوامل مرتبط با خشونت بودند. درصد گزارش خشونت و گذراندن دوره مديريت و پيشگيري از خشونت در ميان دندانپزشكان بسيار پايين بود؛ بنابراين ايجاد دوره‌هاي آموزشي پيرامون اين موضوع براي دانشجويان و حتي دندانپزشكان و همچنين ايجاد و اختصاص سامانه‌هاي كارآمد براي دريافت، ثبت و رسيدگي به گزارشات خشونت نسبت به كادر درمان از جمله دندانپزشكان توصيه مي‌شود. كليدواژه‌ها: بيماران، پرخاشگري، خشونت، خشونت در محل كار، دندانپزشكان

209859

علوم پزشكي و خدمات بهداشتي و درماني گيلان