بررسي خطر سقوط بيماران پس از جراحي قلب وعوامل مرتبط باآن درمركز آموزشي ودرماني دكتر حشمت رشت98

رشت

مقدمه: سقوط پرت شدن ناگهاني برروي زمين ويا ديگر سطوح پايين ترازسطح قرارگرفتن بيماراست .سقوط يك تهديدجدي وامنيتي براي بيماران بستري ميباشد،سقوط بيماران وپيشگيري از آسيب هاي ناشي از آن به عنوان يك چالش جهاني مطرح است. جراحي قلب نيزهمانند ساير جراحي ها عوارضي را به دنبال دارد اما علاوه بر عوارض رايج پس از همه موارد جراحي ،جراحي قلب با عوارضي مانند اختلالات ريتم قلبي ودليريوم همراه مي باشد كه مي توانند خطر سقوط را تشديد نمايند. مواد و روش ها:در مطالعه اي مقطعي –تحليلي 302 بيمار تحت حراحي قلب باز بستري در مركز اموزشي و درماني دكتر حشمت رشت از اواخر آبان 98تا پايان تير 99 وارد تحقيق شدند ، اطلاعات با استفاده از پرسشنامه اي شامل چهار بخش اطلاعات دموگرافيك ،عوامل مربوط به بيماري و عوامل مربوط به جراحي (قبل ،حين ،بعد) , و چك ليست احتمال سقوط مورس جمع آوري شد. جمع اوري اطلاعات و بررسي خطر سقوط بيماران وعوامل مرتبط باآن دربيماران پس از جراحي قلب انتقال از بخش مراقبت ويژه به بخش جراحي انجام شد . جهت تجزيه و تحليل داده ها از شاخص هاي امار توصيفي شامل توزيع فراواني و شاخص هاي مركزي(ميانگين و ميانه) و شاخصهاي پراكندگي (انحراف معيار) و آزمون هاي شاپيرو ويلك و كلموگروف اسميرنوف ، ويل كاكسون ، فيشروواناليز واريانس يك طرفه استفاده شد . همچنين براي تعيين عوامل مرتبط با احتمال سقوط در اين مطالعه از مدل رگرسيون رتبه اي استفاده شد. معني داري p<0.05 به عنوان سطح معناداري از مونها در نظر گرفته شد .تجزيه تحليل داده ها با نرم افزار spssنسخه 16 انجام شد. نتايج: نتايج پژوهش نشان دادكه در بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه وجراحي هيچ مورد سقوطي مشاهده نشد اما اكثريت واحدهاي مورد پژوهش در بدو بستري در بخش مراقبت ويژه 72/92 درصد بدون احتمال خطر سقوط بودند در حاليكه پس از انتقال از بخش مراقبت ويژه 12/82 داراي احتمال خطر پايين سقوط بودند. هم چنين از بين عوامل فردي بر اساس سن معني دار بود ) (p<0,05وميانگين خطر سقوط در افراد بالاي 60 سال بيشتر بود و با كاهش هموگلوبين صبح روز عمل خطر سقوط پس از عمل افزايش يافته (r=-0.115،p=0.046 ) وهمچنين سديم صبح روز عمل داراي همبستگي منفي معني دار با خطر سقوط (r=-0.118،p=0.040) وميزان اوره صبح روز عمل داراي همبستگي مثبت معني دار با خطر سقوط بود(r=0.212،p=0.001) و در مورد عوامل فردي با افزايش سن (522/678-2/0 :95% CI، 60/1 B= )ودرمورد عوامل مرتبط با بيماري دارا بودن سابقه فشار خون (518/424-7/0 :95% CI، 971/3 B= )و افزايش كراتنين قبل از عمل(868/514-26/7 :95% CI، 91/17 B= ) و كاهش هموگلوبين قبل از عمل (255/0- و018/10- :95% CI، 137/5-B= ) با فزايش خطر سقوط همراه بود . نتيجه‌گيري: نتايج اين تحقيق نشان داده است كه متغير هاي متعددي مانندسن بيماران،كاهش هموگلوبين صبح روز عمل، كاهش سديم صبح روز عمل واوره خون بالا مي تواند پيشگويي كننده افزايش خطر سقوط بعدازجراحي قلب باشند.با توجه به اينكه هم اكنون خطر سقوط بيماران تحت جراحي قلب فقط در ابتداي پذيرش در بيمارستان مورد بررسي قرار مي گيرد، پيشنهاد مي شود با در نظر گرفتن متغيرهاي پش بيني كننده سقوط،احتمال سقوط پس از عمل نيز بررسي گردد. كليد واژه ها: خطر سقوط،جراحي قلب،ابزار سقوط مورس

209716

علوم پزشكي گيلان