بررسي بروز زخم بستر در بيماران با و بدون اختلال دماي بستري در بخش ICU بيمارستان پورسيناي رشت در بهار 1400

رشت

چكيده مقدمه: زخم هاي فشاري يكـي از مـشكلات مهـم و قابـل پيشگيري و يك شاخص كيفيت مراقبت براي سازمان هاي ارائه دهنده خـدمات بهداشـتي مـي با شـند. بر اساس مطالعات انجام شده، دماي بدن بيمار مي تواند وضعيت زخم را تحت تاثير قرار دهد و اين مسئله در بيماران بستري در بخش ICU بيشتر مطرح مي باشد. روش اجرا: در اين مطالعه به بررسي بروز زخم بستر در بيماران با و بدون اختلال دماي بستري در بخش ICU بيمارستان پورسيناي رشت در بهار 1400 پرداخته شد. نوع نمونه گيري در دسترس بود. اين مطالعه مقطعي-تحليلي، پس از كسب مجوز از كميته اخلاق و هماهنگي با واحد مدارك پزشكي بيمارستان پورسيناي رشت، در بخش مراقبت¬هاي ويژه با رجوع به پرونده انجام شد. بيماران بر حسب ميانگين دماي مركزي بدن ثبت شده به سه دسته هايپوترم، نرموترم و هايپرترم تقسيم شدند. متغيرهاي مطالعه شامل سن، جنس، تشخيص اوليه، مدت بستري، هايپرتنشن، ديابت، سطح هوشياري بيمار است. وقوع زخم بستر در بيماران به عنوان پيامد اصلي، مكان و شدت زخم و امتياز برادن به عنوان پيامدهاي ثانويه در بيماران با و بدون اختلال دما مقايسه شد. داده ها در نهايت توسط نرم افزار SPSS ورژن 24 آناليز شدند. نتايج: در اين پژوهش، داده هاي حاصل از 108 بيمار بستري در بخش ICU در سه گروه نرموترم (تعداد 50 نفر ، 3/46 %) و هايپرترم (تعداد 32 مورد (6/29 %)) و هايپوترم (تعداد 26 مورد (1/24 %)) تحليل و بررسي شد. زخم بستر در 32 مورد (30 %) از كل بيماران وجود داشت و در سه گروه نرموترم،هايپوترم و هايپرترم معنادار بود. (045/0=P) فراواني زخم بستر در بيماران هايپوترم بيشتر بود (8/53 %). بر اساس نتايج رگرسيون لجستيك، ارتباط معناداري بين زخم بستر با اختلال دما در بيماران، با تعديل اثر عوامل دموگرافيك، به ويژه ديابت و فشارخون وجود داشت. ميزان بروز زخم بستر در گروه هايپوترم نسبت به گروه نرموترم بيشتر بود. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد اختلال دما در ميزان بروز زخم بستر تاثيرگذار است و بيماران هايپوترمي كه به ويژه داراي بيماري زمينه اي ديابت و فشارخون بستري در ICU هستند در ريسك بالاتري از بروز زخم بستر قرار دارند.

209686

علوم پزشكي گيلان