بررسي پيامدهاي شش ماهه استنت گذاري شريان كرونر اصلي چپ به شريان كرونر قدامي نزولي چپ در بيماران تحت مداخله كرونر از طريق پوست مراجعه كننده به بيمارستان دكتر حشمت رشت طي سالهاي 1396-99

رشت

مقدمه: با توجه به به شيوع روزافزون ريسك¬فاكتورهاي بيماري¬هاي قلبي به¬علت تغيير در سبك زندگي در جوامع امروزي و بروز عوارض قلبي، اهميت مداخلات درماني قلبي نيز روز به روز بيشتر ميگردد. با ظهور تكنيك¬هاي جديد PCI در درمان تنگي¬ عروق كرونر، آگاهي از پيامدهاي اين روش درماني بويژه در نواحي مهم و حياتي همانند ضايعات عروق Left Main و شاخه شرياني مهم آن Left anterior descending به منظور اتخاذ بهترين استراتژي درمان به منظور جلوگيري از پيامدهاي ناتوان¬كننده و مرگبار ضايعات كرونري ضروري است. لذا اين مطالعه با هدف بررسي پيامدهاي 6 ماه نخست پس از استنت¬گذاري شريانLeft Main به شريان Left Anterior Descending در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان دكتر حشمت رشت، به عنوان سانتر قلب استان گيلان طراحي شد. مواد و روش¬ها: مطالعه حاضر يك مطالعه مقطعي از نوع توصيفي است. همه¬ي بيماران مراجعه كننده به بيمارستان حشمت از ابتداي مهر ماه سال 1396 لغايت پايان شهريور 1399 كه تحت استنتينگ شريان Left Main به شاخه شرياني Left Anterior Descending در صورت داشتن شرايط در تحقيق وارد مطالعه شدند. اطلاعات بيماران شامل ريسك فاكتورهاي قلبي عروقي از جمله سن، جنس، پرفشاري خون، هيپركلسترولمي، هيپرتريگليسريدمي، ديابت و استعمال دخانيات، سابقه نارسايي قلبي و Ejection Fraction بيمار و همچنين قطر رگ هدف قبل و بعد مداخله، برند استنت و متوسط طول و قطر استنت از اطلاعات درج شده در پرونده استخراج شد. بيماران به صورت تلفني از نظر بروز مرگ قلبي به عنوان هدف اوليه و انفاركتوس ميوكارد مجدد، استروك، ريواسكولاريزيشن رگ و ضايعه هدف و سابقه بستري بدليل HF و ACS به عنوان اهداف ثانويه پيگيري شدند. داده¬ها با اسنفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 تحليل شده و سطح معني¬داري آزمون¬ها P < 0.05 لحاظ شد. نتايج: بر اساس نتايج اين مطالعه، بيشتر بيماران مرد بوده، و 51 تا 70 سال سن داشتند. بيشتر بيماران به دنبال سندروم حاد كرونري بستري شدند. 80% بيماران حداقل يك ريسك فاكتور ابتلا به عارضه قلبي و عروقي شامل پرفشاري خون، چربي خون بالا و ديابت را داشتند. پس از شش ماه، ميزان وقوع حوادث ماژور قلبي متعاقب سندرم حاد كرونري به بيش از 10% رسيد اما ارتباط آماري معني داري بين بروز حوادث ماژور قلبي با جنسيت، سال مراجعه، زمان مراجعه در هر سال، رده هاي سني، نوع بستري بيماران، سابقه نارسائي قلبي، درصد EF ، نوع براند استنت هاي مورد استفاده، وجود انواع ريسك فاكتورها در بيماران و وجود انواع علائم باليني در اين مقاطع زماني ديده نشد. ارتباط آماري معني داري بين بروز حوادث ماژور قلبي تا در مقاطع زماني يك و شش ماهه پس از استنت گذاري در بيماران مورد تحقيق بر حسب انواع شريان هاي درگير استنت گذاري شده، محل تثبيت استنت در LAD ، محل تثبيت استنت در LM، وضعيت LCX بعد از استنت گذاري و همچنين انجام Predilation قبل از استنت گذاري ديده نميشود. اما با گذشت شش ماه پس از استنت گذاري نياز به آنژيوگرافي مجدد و همچنين وضعيت كانديد دريافت اينتگريلين يا هپارين به طور معني¬داري افزايش مي¬يابد. نتيجه¬گيري: با گذشت شش ماه از استنت¬گذاري شريان LM به LAD ميزان وقوع حوادث قلبي ماژور، نياز به آنژيوگرافي و استفاده از آنتي¬كواگولان افزايش مي¬يابد.

208587

علوم پزشكي گيلان