مقايسه اثر پلاسماي غني از فيبرين (PRF) و فاكتور رشدي غليظ شده (CGF) در درمان ايمپلنتهاي فوري در دندانهاي با ضايعه پري اپيكال

دانشگاه علوم پزشكي گيلان

مقدمه: حضور ضايعه پري اپيكال با ابعاد مختلف در دندان هاي كشيده شده يكي از چالشهاي پيش رو در ايمپلنت فوري ميباشد. اين مطالعه جهت مقايسه اثر پلاسماي غني از فيبرين (PRF) و فاكتور رشدي غليظ شده (CGF) در موفقيت ايمپلنتهاي فوري در دندانهاي با ضايعه پري اپيكال طراحي شد. روش كار: در اين مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي سازي شده، 24 بيمار با سن 20 تا 60 سال، سالم از نظر سيستميك و متابوليسم استخواني، پلاك ايندكس كمتر از 25% پيش از جراحي، داراي دندان يا ريشه‌هاي باقي مانده غير قابل نگهداري با ضايعه پري‌اپيكال وارد مطالعه شدند. بيماران به سه گروه كنترل، PRF و CGF تقسيم شدند و دندان يا ريشه باقي مانده به صورت آتروماتيك خارج شد. قبل از آماده سازي ساكت براي ايمپلنت فوري، براي گروه كنترل هيچ مداخله‌اي انجام نشد؛ براي گروه مداخله PRF در انتهاي ساكت دنداني PRF قرار داده شد؛ و براي گروه مداخله CGF كه در ساكت CGF قرار داده شد. سپس ايمپلنت قرار داده شد و ناحيه بخيه زده شد. درد بعد از جراحي، 1، 6، 24 و 48 ساعت بعد از جراحي با استفاده از VAS اندازه‌گيري شد. شاخص پلاك، شاخص خون ريزي از لثه، شاخص زيبايي لثه در باكال و پروگزيمال در ابتدا مطالعه، 1، 3 و 6 ماه بعد از جراحي اندازه گيري شدند. سطح استخوان كرستال نسبت به پلتفرم ايمپلنت و اندازه ضايعه پري‌اپيكال در ابتدا مطالعه، 3 و 6 ماه بعد از جراحي با استفاده از راديوگرافي پري اپيكال اندازه‌گيري شد. 6 ماه بعد از جراحي Implant survival /success با استفاده از Implant Health Scale ارزيابي شد. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 24 با استفاده از آزمون آناليز واريانس يك طرفه، آزمون توكي و آزمون اندازه‌هاي تكراري در سطح معناداري 0.05 آناليز شدند. يافته‌ها: ميانگين درد بيماران در هر مقطع زماني (1، 6، 24 و 48 ساعت بعد از جراحي) به طور معناداري در گروه كنترل بيشتر از گروه PRF و CGF، و در گروه PRF بيشتر از CGF بود. (0.001>P) ميانگين BOP 6 ماه بعد از جراحي به طور معناداري در گروه كنترل بيشتر از گروه CGF و PRF بود؛ و در گروه PRF بيشتر از گروه CGF بود. (0.001=P) ميانگين متغير‌ GEI-P 3 و 6 ماه بعد از جراحي به طور معناداري در گروه CGF بيشتر از گروه كنترل و PRF، و در گروه PRF بيشتر از گروه كنترل بود. (به ترتيب 0.001=P و 0.001=P) در گروه PRF، CGF و كنترل، درد در طي 48 ساعت روند كاهشي معنادار داشت. (به ترتيب 0.010=P، 0.001>P و 0.001=P) در گروه PRF، CGF و كنترل، PI در طي 6 ماه روند افزايشي معناداري داشت. (به ترتيب 0.034=P، 0.001>P و 0.001>P) در گروه PRF و CGF، BOP در طي 6 ماه روند كاهشي معنادار داشت. (به ترتيب 0.003=P و 0.043=P) و در گروه كنترل، BOP در طي 6 ماه روند افزايشي معنادار داشت. (0.004=P) در گروه PRF، CGF و كنترل، سطح استخوان كرستال در طي 6 ماه روند افزايشي معنادار داشت. (به ترتيب 0.023=P، 0.033=P و 0.001>P) در گروه PRF، CGF و كنترل، اندازه ضايعه پري‌اپيكال در طي 6 ماه روند كاهشي معنادار داشت. (به ترتيب 0.002=P، 0.006=P و 0.001=P) نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه PRF و CGF مي توانند در كنترل درد بيماران پس از جراحي ايمپلنت موثر واقع شوند. CGF و PRF مي توانند طي 6 ماه به طور موثري به كنترل خونريزي از لثه اطراف ايمپلنت و همچنين بازسازي بافت نرم اطراف آن كمك كنند. در اين مطالعه اثرات CGF نسبت به PRF بيشتر بوده است.

207918

گيلان