اثر تيمار با محلول خوراكي واناديل سولفات بر حافظه فضايي در مدل منتشر آلزايمر در موش صحرائي

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

فيزيولوژي

مقدمه: بيماري آلزايمر با مقاومت به انسولين همراه است و واناديوم سولفات مي‌تواند مقاومت به انسولين را در حيوانات ديابتي ناشي از استرپتوزوتوسين (STZ) بهبود بخشد. هدف از اين مطالعه بررسي اثر واناديل سولفات خوراكي بر عملكرد حافظه فضايي در مدل منتشر آلزايمر القاء شده توسط تزريق داخل بطن مغزي (ICV)، STZ و همچنين بررسي تغيير بيان ژن هايHMGA1 و FOXO1 در بافت هيپوكمپ در موش‌هاي صحرايي بود. مواد و روش ها: تعداد 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار با ميانگين وزني 10±250 گرم در چهار گروه (8=n) مورد بررسي قرار گرفتند. همه گروه‌ها تحت جراحي و دو بار تزريق دو طرفه STZ يا بافر سيترات با فاصله 72 ساعت بصورت ICV قرار گرفتند. گروه اول به عنوان گروه شم استفاده شد و 3 ميكروليتر بافر سيترات بصورت ICVدريافت كرد. گروه‌هاي ديگر 3 ميكروليتر STZ با دوز mg/kg 3 بصورت ICV دريافت كردند. گروه سوم و چهارم به مدت 21 روز با شروع از روز جراحي واناديوم سولفات بترتيب با دوز‌هاي 0.5 و 0.75 ميلي گرم بر ميلي ليتر بصورت خوراكي تحت درمان قرار گرفتند. در نهايت بمنظور بررسي اختلال در يادگيري و حافظه فضايي آزمون رفتاري ماز آبي موريس (MWM) انجام شد. همچنين بافت هيپوكمپ به منظور ارزيابي بيان ژن جدا گرديد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 آناليز گرديد. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داد تزريق داخل مغزي STZ در موش‌هاي صحرايي موجب اختلال در يادگيري و حافظه فضايي در آزمون MWM مي‌شود (05/0p<). تجويز خوراكي واناديل سولفات در دوز‌هاي 5/0 و 75/0 ميلي گرم بر ميلي ليتر اختلال در يادگيري و حافظه فضايي را در آزمون MWM بهبود بخشيد (05/0p<). همچنين بيان ژن‌هاي HMGA1 و FOXO1 در مقايسه با گروه كنترل كاهش يافت (05/0p<). نتيجه گيري: تجويز خوراكي واناديل سولفات موجب بهبود اختلال در يادگيري و حافظه فضايي در موش‌هاي صحرايي در آزمون MWM مي‌شود. مكانيسم احتمالي اثرات مشاهده شده احتمالا تغيير بيان ژن‌هايHMGA1 و FOXO1 مي‌باشد. كلمات كليدي: واناديل سولفات، موش صحرايي، آلزايمر، استرپتوزوسين،HMGA1، FOXO1

207114

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

فيزيولوژي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

صلاح الدين احمدي، جلال رستم زاده