بررسي علل عدم پذيرش ديازپام پيش گيرانه در والدين كودكان مبتلا به تب و تشنج مكرر در بيمارستان بعثت سنندج در سال 1399

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: كمپليانس شرايطي است كه رفتار فرد با توصيه‌هاي پزشكي يا بهداشتي مطابقت داشته باشد. رفتار انطباق بستگي به وضعيت باليني خاص ، ماهيت بيماري و برنامه درماني دارد.دلايل عدم كمپليانس ممكن است شامل ناراحتي ناشي از درمان ، هزينه درمان ، تصميمات مبتني بر قضاوت هاي شخصي درباره اثربخشي درمان پيشنهادي ، سبك هاي مقابله ناسازگار (به عنوان مثال ، انكار بيماري) يا اختلالات رواني باشد. با توجه به اهميت تشنج در كودكان و ثابت شدن اثر ديازپام به عنوان يك روش پيشگيري ، همچنان درصد بالايي از كودكان دچار عود حملات تشنج به دنبال تب ميشوند .بنابراين اين مطالعه با هدف بررسي علل عدم پذيرش ديازپام پيش گيرانه در والدين كودكان مبتلا به تب و تشنج انجام گرفت. مواد و روشها: جامعه مورد مطالعه شامل 208 نفر از والدين كودكان مبتلا به تب و تشنج ، بستري در بيمارستان بعثت سنندج و مراجعين سرپايي به مطب در سال 1399 مي باشد و نمونه گيري به صورت سرشماري از اين بيماران انجام ميشود. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه اي دو قسمتي استفاده ميشود.قسمت اول پرسشنامه شامل سوالاتي در جهت بررسي متغيير هاي دموگرافيك مورد مطالعه ميباشد. قسمت دوم شامل پرسشنامه ي DAI-30 ميباشد. پرسشنامه DAI شامل يك سري سؤالات است كه هركدام داراي پاسخ هاي صحيح /غلط هستند ، كه مربوط به جنبه هاي مختلف درك بيمار و تجربيات درماني است. مقياس اصلي شامل 30 سؤال است. در نهايت داده ها توسط نرم افزار spss نسخه 25 آناليز ميشود و كمپليانس درمان در والدين كودكان مبتلا به تشنج سنجيده ميشود. يافته ها: در مطالعه ي حاضر تعداد208 نفر از والدين كودكان مبتلا به تب و تشنج مورد مطالعه قرار گرفتند كه ميانگين سني آنها 93/36 سال و در محدوده ي 21 تا 51 سال بودند. و ميانگين سن كودكان مورد مطالعه 26/5سال و در محدوده ي 6 ماه تا 6 سال بودند. 38درصد پدر و 62 درصد مادر بودند. 5/12درصد با تحصيلات ابتدايي، 6/23 درصد با تحصيلات سيكل، 4/39 با تحصيلات ديپلم و 5/24 درصد با تحصيلات دانشگاهي بودند. 74/40 درصد خانواده ها صاحب يك فرزند، 6/34 صاحب 2 فرزند، 1/23 درصد صاحب 3 فرزند و 9/1 درصد صاحب 4 فرزند بودند. 49 درصد كودكان پسر و 51 درصد دختربودند. ميزان درآمد والد از بدون درآمد تا 15 ميليون تومان متغير بود. 8/68 درصد كودكان سابقه ي تشنج داشتند و 8/30 درصد بدون سابقه ي تشنج بودند. 6/9 درصد والدين مورد مطالعه سابقه ي تشنج قبلي داشتند و 4/90 درصد والدين سابقه ي تشنج قبلي نداشتند. 63 درصد اين خانواده ها ساكن سنندج بوده و 37 درصد ساكن اطراف سنندج بودند. 3/54 درصد والدين مادران خانه دار، 1/23 درصد با شغل آزاد و 6/22 درصد كارمند يا كارگر بودند. ميانگين نمرات موارد ذكر شده در افراد مورد مطالعه به ترتيب زير بود: ميانگين سن والدين 93/36، ميانگين دماي بدن كودك 13/38،مينگين سن كودك 26/5، ميانگين ميزان درآمد 76/2 و ميانگين تعداد فرزندان 87/1 بود. نتيجه گيري: اساس مطالعه ي حاضر، بررسي علل عدم پذيرش ديازپام پيشگيرانه در والدين كودكان مبتلا به تب و تشنج مي باشد كه توسط پرسشنامه اي معتبر مسايلي كه احتمال مي رفت در اين موضوع موثر باشد مورد بررسي قرار گرفت. مطالعه ي حاضر نشان داد كه جنس كودك، سابقه ي تشنج قبلي كودك، سطح تحصيلات والدين، شغل والدين، ميزان درآمد، تعداد فرزندان و سن كودك در افراد مورد مطالعه برميزان پايبندي آن ها تاثيري ندارد. نتايج آناليز ها نشان داد كه بين ميزان پايبندي و سابقه ي تشنج در والدين، جنسيت والدين، محل سكونت، دماي بدن كودك و سن والدين ارتباط معني داري وجود دارد، به اين صورت كه عدم وجود سابقه ي تشنج در والدين موجب پايبندي بيشتر به درمان مي شود. همچنين نتايج نشان دهنده ي آن است كه پدران به درمان پايبند ترند. در رابطه با محل سكونت نيز اينگونه بود كه پايبندي در خانواده هاي ساكن سنندج بيشتر از خانواده هاي ساكن اطراف سنندج بوده. و همچنين ميزان پايبندي با افزايش سن والدين رابطه ي مستقيم دارد و اين به آن معناست كه در والدين با سن بالاتر پايبندي به درمان بيشتر است و ميزان پايبندي به درمان با كاهش دماي بدن كودك بعد از مراجعه به مراكز درماني رابطه ي مستقيم داشته و كاهش دماي بدن كودك پس از دريافت درمان به دنبال تب و تشنج در مراكز درماني موجب افزايش پايبندي به درمان در والدين مي شود. كلمات كليدي: تب و تشنج؛ ميزان پايبندي؛كمپليانس

207110

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

معصومه عابديني