بهينه سازي شكلي چند هدفه يك دسته راني بدون سيمان

كارشناسي ارشد

در اين پايان نامه به بررسي ميزان تأثير هر يك از معيارهاي شكست 3 گانه پروتزهاي بدون سيمان در بدن بيمار (سپر تنشي، تنش تماسي و ريز حركتهاي ابتدايي) بر روي نتايج باليني درازمدت آرتروپلاستي اوليه مفصل هيپ پرداخته شد. براي اين منظور ميزان معيارهاي شكست 3 گانه در پروتزهاي Alloclassic و Spotorno CLS از طريق شبيه سازي اجزاي محدود محاسبه گرديد و با نتايج باليني درازمدت آنها مقايسه گرديد. درنهايت اين نتيجه حاصل شد كه سپر تنشي بيش از 2 معيار ديگر ميتواند بر روي نتايج باليني درازمدت اثر بگذارد. بطوريكه سپر تنشي در پروتز Spotorno CLS با نتايج باليني بدتر ، تا 22 مگا پاسكال بيشتر از پروتز Alloclassic بود. سپس يك فرايند بهينه سازي شكلي چند هدفه با الگوريتم فرا ابتكاري MOPSO و باهدف كمينه كردن 3 معيار شكست مذكور، بر روي هندسه دسته راني Taperloc كه داراي نتايج باليني ميان مدت به شدت قابل قبولي بود اجرا گرديد. در انتهاي اين فرايند بهينه سازي نيز يك مجموعه اي از جواب هاي بهينه پرتو يافت شد كه هركدام ازلحاظ يك يا چند هدف بهينه سازي از هندسه مرجع بهتر بودند. همچنين اين نتيجه فرعي از فرايند بهينه سازي شكلي گرفته شد كه دسته هايي با طول كوتاه تر ميتوانند سپر تنشي و تنش تماسي بسيار كمتري از دسته هاي بلند داشته باشند (در مورد هندسه بهينه پايان نامه، سپر تنشي بيشينه حدود 13 مگا پاسكال و تنش تماسي بيشينه حدود 60 مگا پاسكال از هندسه مرجع كمتر بود) ولي ميزان ريز حركتهاي ابتدايي آنها غالباً بزرگتر از دسته هاي بلند است (در مورد هندسه بهينه پايان نامه، ميزان ريز حركتهاي ابتدايي بيشينه حدود 7 ميكرومتر بيشتر از هندسه مرجع بود). لذا دسته هاي كوتاه تر در صورتيكه داراي سپر تنشي و تنش تماسي كمينه باشد و ميزان ريز حركتهاي ابتدايي آن از حد مشخصي فراتر نرود، به دسته هاي راني بلندتر ارجحيت دارند.

206503

دانشگاه علم و صنعت ايران

-

مهندسي مكانيك-طراحي كاربردي

سياوش كاظمي راد