بررسي اپيدميولوژي سوختگي سالمندان بستري در بيمارستان ولايت از سال 1388 تا 1398

رشت

مقدمه: با وجود پيشرفت¬هاي موجود در پزشكي سالمندان، ما انتظار داريم جمعيت در حال رشدي از سالمندان داشته باشيم. با وجود آسيب¬هاي سوختگي، بعنوان يكي از شايع¬ترين آسيب¬هاي غيرقابل پيش¬بيني در سالمندان، نياز است تا الگوي اپيدميولوژيك و عوامل مرتبط با پيامد بدتر در بيماران سالمند سوختگي، شفاف¬سازي شود. هدف ما از اين مطالعه، بررسي ويژگي¬هاي سوختگي در سالمندان استان گيلان طي 10 سال، مي¬باشد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه، ما يك آناليز از بيماران سوختگي 60 سال و بالاتر در مركز سوختگي ولايت بين سال¬هاي 1388 تا 1398 هدايت كرديم. اطلاعات جمع¬آوري¬شده از سيستم اطلاعات بيمارستان شامل سن، جنس، وضعيت تاهل، شغل، محل زندگي، فصل و ماه بروز حادثه، محل حادثه، سطح كلي درگيري بدن، درجه¬ي سوختگي، علت سوختگي، محل آناتوميك آسيب سوختگي، بيماري¬هاي زمينه¬اي پيش از آسيب سوختگي، مديريت جراحي، طول مدت بستري در بيمارستان و مرگ¬ومير بود. نتايج: از 612 بيمار، ميانگين سن 2/72±94/8 سال بود. نسبت زن به مرد 14/1:1 بود كه 3/53% كل بيماران زن بودند. 9/94% با اعضاي خانواده¬ي خود زندگي مي¬كردند. 3/59% در مناطق شهري زندگي مي¬كردند. بيشتر آسيب¬هاي سوختگي طي تاسبتان و زمستان اتفاق افتاده¬بود. 5/82% داخل خانه اتفاق افتاده¬بود. ميانگين سطح درگيري بدن در بيماران 13/22±70/19% بود. بيشترين علل سوختگي، شعله (50%) و مايعات داغ (3/44%) بود. ميانگين تعداد روزهاي بستري در بيمارستان 27/6±14/6 روز بود. درصد كلي مرگ، 15% بود. نتيجه¬گيري: ما نتيجه گرفتيم كه آسيب¬هاي سوختگي در جمعيت سالمندان، بيشتر داخل منزل، طي اولين ساعات روز و در اولين روز هفته اتفاق مي¬افتد كه اين مهم نياز تعيين برنامه¬هاي پيش¬گيرانه¬ي مناسب براي اين شرايط را مي¬رساند. از سوي ديگر، با افزايش اميد به زندگي و ماهيت غيرقابل پيش¬بيني آسيب¬هاي سوختگي، نياز است تا عوامل مرتبط با خطر شناسايي¬شده و برنامه¬هاي پيش¬گيرانه براي سالمندان ارائه شود.

205941

علوم پزشكي گيلان