بررسي ميزان تمايل به مصرف مواد و ارتباط آن با وابستگي بين فردي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال 1400

رشت

مقدمه: اختلال مصرف مواد يكي از دلايل عمده بيماريهاي قابل پيشگيري و مرگ زودرس در دنيا مي باشد. علي رغم تمام تلاش هاي قانوني براي كاهش شيوع اعتياد، مصرف مواد اعتيادآور عوارض جبران ناپذيري را به جوامع انساني به ويژه در سنين جواني تحميل مي كند. صرف نظر از انگيزه ي شروع مصرف مواد، اختلالاتي مانند وابستگي بين فردي به عنوان عاملي در شروع و تداوم مصرف، در مطالعات همه گير شناختي بيش از پيش مورد توجـه محققان قرار گرفته است. از آنجا كه افراد دچار وابستگي بين فردي ناسالم عموماً در برابر فشارهاي جمعي حساس تر مي باشند و تمايل بيشتري به مقبوليت توسط ديگران دارند؛ بر آن شديم كه به بررسي ارتباط وابستگي بين فردي و تمايل به مصرف مواد در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان بپردازيم. روش اجرا: اين مطالعه تحليلي-مقطعي در فاصله زماني خرداد تا مرداد ماه 1400 بر روي 310 نفر از دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام شد. پرسش نامه ي اطلاعات جمعيـت شـناختي، پرسشنامه ي وابستگي بين فردي هرشفيلد و پرسشنامه ي تمايل به مصرف مواد توسط آزمودني ها پاسخ داده شد. پس از جمع آوري اطلاعات، داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 21 گرديد و آناليزهاي آماري انجام شد. يافته ها: ميانگين سني افراد شركت كننده 01/3 ± 93/22 سال بوده و اغلب آنها بازه سني 25-21 داشتند. 3/50 % آنها زن، اكثر آنها مجرد و داراي وضعيت اقتصادي متوسط بودند و با همسر يا خانواده خود زندگي مي كردند. ميانگين نمره تمايل به مصرف مواد در دانشجويان دختر ( 0001/0=P ) ، سن كمتر از 20 سال(001/0=P ) و ساكنين خوابگاه( 034/0=P ) بطور معناداري بالاتر بود. در دانشجويان با معدل بالاتر و در افراد با مقاطع تحصيلي پايين تر، تمايل به مصرف مواد بيشتر بوده و با ارتقاي مقطع تحصيلي اين تمايل كمتر مي شد( 005/0=P). ميانگين نمره وابستگي بين فردي در دانشجويان با معدل تحصيلي بالا بيشتر بود( 002/0=P )، درحالي كه تفاوت آماري معني داري بين ميانگين نمره وابستگي بين فردي و ساير متغيرهاي جمعيت شناختي فردي، خانوادگي و تحصيلي ديده نشد. براساس اين مطالعه مشخص گرديد افزايش نمره تمايل به مصرف مواد با كاهش نمره وابستگي بين فردي همراهي داشت( 285/0- r=). نتيجه¬گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان مي دهد كه برخي گروه هاي دانشجويي تمايل به مصرف مواد بيشتري نشان مي دهند و وابستگي بين فردي كمتر با تمايل به مصرف مواد بيشتر همبستگي دارد. مطالعه بر روي گروه هاي در معرض خطر بيشتر و درك اين آسيب پذيري به ويژه در حوزه وابستگي بين فردي و ارائه راهكاري مبتني بر يافته هاي مطالعات كنترل شده تحليلي توصيه مي شود. واژگان كليدي: تمايل به مصرف مواد- وابستگي بين فردي- دانشجويان پزشكي

205845

علوم پزشكي گيلان