بررسي پتانسيل استحصال آب باران در منطقه طالقان

علوم و مهندسي آبخيزداري گرايش آبخيزداري شهري

2/26/2019 12:00:00 AM

ريزش آب¬باران مي¬تواند دسترسي به آب سالم را در هر جايي فراهم نمايد. با توجه به وجود بارش¬هايي با پراكنش و توزيع نامناسب، انتخاب بهترين و مناسب¬ترين روش جهت جمع¬آوري و دسترسي به آب¬باران، يك مديريت و برنامه¬ريزي جامع را مي¬طلبد. استحصال آب¬باران يكي از شاخص¬ترين تكنيك¬هاي بهره¬برداري از آب¬باران براي مقابله با كم¬آبي مي¬باشد. مبناي اين روش اختصاص سطحي از زمين براي جمع¬آوري نزولات و سپس ذخيره¬سازي آن براي استفاده در زمان مورد نياز است. لذا در تحقيق حاضر به بررسي پتانسيل استحصال آب¬باران در منطقه طالقان تحت تيمارها و مساحت¬هاي مختلف ريزحوزه در فصول مختلف پرداخته شد. داده¬برداري¬ها از 9 ريزحوزه با سطوح 10×10، 5×5 و 5/2×5/2 مترمربع با تيمارهاي شاهد (خاك دست نخورده)، متراكم (خاك كوبيده شده) و ايجاد جوي و پشته صورت گرفت. بعد از هر واقعه بارش رواناب ايجاد شده در هر تيمار در مخازن موجود در انتهاي كرت¬ها اندازه‌گيري شد. داده¬هاي بارش سال آبي از اداره هواشناسي دريافت و اطلاعات برداشت¬شده در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار با استفاده از نرم¬افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد بارش¬هاي بهار به¬ترتيب 5/62 و 4/65 درصد بيش از بارش¬هاي زمستان و پاييز رواناب توليد كرد. همچنين متراكم¬كردن خاك سطحي باعث افزايش رواناب و ضريب رواناب به¬ترتيب به مقدار 3/17 و 8/19 درصد نسبت به شاهد شد. در حالي¬كه با ايجاد جوي و پشته مقدار و ضريب رواناب به¬ترتيب 22 و 20 درصد كاهش يافت. مقدار رواناب در ريزحوضه¬هاي بزرگتر، كمتر از ريزحوضه¬هاي كوچكتر بود. در مجموع، استفاده از ريزحوضه¬هاي جمع¬آوري رواناب براي كاشت گياه در منطقه با تراكم خاك سطحي (افزايش هفت درصدي چگالي ظاهري خاك) قابل توصيه است كه مساحت آن با توجه به نوع گياه تعيين مي¬شود.

204994

دانشگاه اردکان

عزيزيان ابوالفضل , نظري ساماني علي اكبر