مقايسه اثر درماني داروي فنوباربيتال وريدي و ديازپام خوراكي بر عود تشنج ناشي از تب طي بستري در بيمارستان در كودكان - يك مطالعه كارآزمايي باليني شاهد دار تصادفي شده

رشت

عنوان: مقايسه اثر درماني داروي فنوباربيتال وريدي و ديازپام خوراكي بر عود تشنج ناشي از تب طي بستري در بيمارستان در كودكان - يك مطالعه كارآزمايي باليني شاهد دار تصادفي شده هدف: در اكثر مطالعات انجام شده در خصوص تب و تشنج كودكان فقط به مقايسه ي دو دارو پس از ترخيص پرداخته شده و به اثر مقايسه اي دو داروي فنوباربيتال وريدي و ديازپام خوراكي روي جلوگيري از تب و تشنج دوم در زمان بستري پرداخته نشده بود. لذاهدف اصلي اين مطالعه مقايسه اثر درماني داروي فنوباربيتال وريدي و ديازپام خوراكي جهت جلوگيري از حمله دوم تب و تشنج در زمان بستري كودكان 6 ماه تا 6 سال مراجعه كننده به بيمارستان 17 شهريور رشت از بهمن ماه1399تاخرداد ماه 1400 بود. اين طرح درراستاي تامين و ارتقاء سلامت كودكان بود. نتايج اين مطالعه ميتواند دست آورد مناسبي براي محققين و متخصصين اطفال براي درمان و پيشگيري از عود تشنج به دنبال تب در كودكان باشد. مواد و روش ها: بيماران ابتدا در 2 گروه تب و تشنج ساده و پيچيده تقسيم بندي شدند. فنوباربيتال وريدي با دوز 3 تا 5 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم در روز در دو دوز تقسيم شد كه روزانه و به مدت 3روز در زمان بستري تجويز شد. ديازپام خوراكي با دوز 33/0 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم سه بار در روز در بيماران در طول 3 روز بستري آنها در بيمارستان تجويز شد .كودكان مورد مطالعه از نظر عوارض دارويي و بروز عود تب و تشنج در مدت زمان بستري در بيمارستان به مدت 3 روز تحت نظر قرار گرفتند.گروه كنترل هيچ دارويي اعم از فنوباربيتال وريدي يا ديازپام خوراكي دريافت نكرد. اطلاعات دموگرافيك و اطلاعات باليني با استفاده از چك ليست جمع آوري شد . نتايج: بر اساس نتايج بدست آمده از داده هاي اين مطالعه، 30 نفر از افراد در گروه فنوباربيتال دختر(5/37)درصد و50 نفر (5/62%) پسر بودند، اين در حاليست كه در گروه ديازپام، 49نفر ( 25/61%) پسر و31نفر (75/38%) درصد دختر بودند و در گروه كنترل نيز 31نفر ( 75/38%) از مشاركت كنندگان مذكر و49نفر ( 25/61%) از آنها مونث بود. نتايج بدست آمده از تحليل هاي آماري نشان داد كه ميانگين سني در سه گروه فنوباربيتال، ديازپام و كنترل به ترتيب: 12/22، 15/22 و 30/21 ماه مي باشد .مقايسه متغيرهاي كمي سن، وزن، قد، دورسر و دماي بدن و عوارض دارويي نشان دهنده اين بود كه تفاوت آماري معناداري بين گروه ها از نظر متغير هاي مورد بررسي وجود نداشت(05/0p>). اما نكته مهم وجود اختلاف معنادار آماري ميان دو گروه درمان شده با فنوباربيتال و ديازپام با گروه كنترل بود (P =0/002) اگر چه تفاوت معناداري در بين گروه مصرف كننده ديازپام و بدون دارو مشاهده نشد اما عود تشنج در اين گروه نيز در مقايسه با گروه كنترل كمتر بود. (p =0/107). در مدل رگرسيون چندگانه متغيرها، نوع تشنج، سابقه تب و تشنج در خانواده و گروه هاي درماني وارد مدل شده و بين متغيرهاي سابقه تب و تشنج در خانواده و گروه هاي درماني با عود تشنج ارتباط معنادار آماري مشاهده شد(P <0/05) . نتايج بدست آمده از اين مطالعه همچنين نشان داد كه نوع تشنج در بيماران نيز بر ميزان عود تشنج تاثير مثبت معناداري داشته است ،يعني در گروه تب وتشنج پيچيده احتمال عود تشنج بيشتر از گروه ساده بوده است (P =0/043). نتيجه گيري: بر اساس نتايج بدست آمده از اين مطالعه، تجويز فنوباربيتال وريدي در طول سه روز بستري بيماران مبتلا به تشنج همراه با تب، با كاهش معنادار عود حملات تشنجي همراه بود اما در گروه درمان شده با ديازپام از نظر عود حملات ارتباط معناداري در مقايسه با گروه كنترل يافت نشد ، هر چند در اين گروه نيز عود تشنج در مقايسه با گروه كنترل كمتر بود، و بنابراين استفاده از اين دارو در طول مدت زمان بستري بيماران ميتواند در كاهش حملات عود آنها مفيد باشد. كليد واژگان:تشنج، تب و تشنج ، ديازپام، فنوباربيتال

204661

علوم پزشگي گيلان