بررسي اثر مودهاي بالا در روش طراحي بر اساس عملكرد

كارشناسي ارشد

در سالهاي اخير طراحي لرزه اي سازه ها تحت ارزيابي انتقادي تازه اي با تاكيد بر تغيير معيار طراحي از مقاومت به عملكرد قرار گرفته است .در طول 70 سال گذشته يعني دوره اي كه محاسبات خاص طراحي لرزه اي وارد آيين نامه شده است به مقاومت و عملكرد بصورت دو مفهوم يكسان نگريسته مي شد ،در حالي كه در 25 سال گذشته بتدريج اين ديدگاه ،بر اساس اين واقعيت كه افزايش مقاومت ممكن است باعث افزايش ايمني و يا كاهش خرابي نشود دستخوش تغيير شده است اكثر قريب به اتفاق سازه هاي معمولي هنگام زلزله وارد ناحيه غير خطي مي شوند .در اين ناحيه بدون تغيير قابل توجه در نيروي برشي آسيب پيش رونده در سازه بوقوع مي پيوندد .لذا طراحي لرزه اي سازه ها بر اساس نيرو كه روش متداول در آئين نامه ها مي باشد نمي تواند به تنهايي مبناي مناسبي براي طراحي و كنترل عملكرد لرزه اي سازه باشد . بر اين اساس نياز به روشهاي نوين كه بر مبناي تحليل هاي غير خطي استوار باشد و بوسيله آنها بتوان رفتار لرزه اي و مكانيزم هاي خرابي در سازه را بطور واقعي تر مورد بررسي قرار داد ،بيش از پيش احساس مي شود .بر اين مبنا فلسفه نوين طراحي بر اساس عملكرد در حال شكل گيري و گسترش است كه در آن از روشهاي ساده آناليز استاتيكي غير خطي براي تعيين رفتار سازه در ناحيه غير خطي استفاده مي شود .بر اساس فرضيات حاكم بر تحليل استاتيكي غير خطي پاسخ سازه توسط مود اصلي كنترل مي شود و شكل مود پس از تسليم سازه ثابت مي ماند .هر دو اين فرضيات پس ازتسليم غير واقعي هستند ، اما طبق بررسي هاي انجام شده تقريب بعمل آمده براي سازه هاي نامنظم كوتا ه و متوسط در حد قابل قبول است ليكن در سازه هاي بلند و سازه هاي نامنظم كه اثر مودهاي بالا در آنها غير قابل صرف نظر كردن است .تقريب ناشي از اين فرضيات زياد خواهد شد .در اين پايان نامه ضمن بررسي روشهاي موجود براي انجام تحليلهاي استاتيكي غير خطي سازه ها ،روش DPA به عنوان يك روش جديد براي در نظر گرفتن اثر مودهاي بالاتر در ارزيابي عملكرد لرزه اي سازه هاي بلند معرفي و مورد بررسي قرار گرفته است .

198196

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر مصطفي خانزادي

دكتراحمد نيكنام