بكارگيري روش تحليل سلسله مراتبي فازي به منظور شناسايي تجهيز حياتي در نگهداشت مبتني بر قابليت اطمينان تجهيزات علايم الكتريكي راه آهن

كارشناسي ارشد

براي دههها، مديريت نگهداري و تعميرات در صنايع مختلف اعمال شده است تا از طريق برنامهريزي نگهداري، كنترل تعميرات و نيز پيشرفتهايي در خصوص ويژگيهاي اقتصادي، بهرهوري تجهيزات را به حداكثر برسانند. شناسايي اجزاي حياتي و اولويت‌بندي آنها براي اجراي برنامه نگهداري و تعميرات وظيفه مهمي در صنعت است و يكي از گام‌هاي اساسي در نگهداشت مبتني بر قابليت اطمينان مي‌باشد. در اين پژوهش، هفت معيار اصلي مؤثر بر حساسيت تجهيزات علايم الكتريكي شامل تعداد كل تجهيزات، تعداد خرابي، مدت زمان تعمير، هزينه سرمايه‌گذاري، هزينه نگهداري و تعميرات، تعداد توقفات و مدت توقفات ناشي از خرابي تجهيزات ارائه شده است. علاوه بر اين، براي شناسايي تجهيز حياتي، يك شبكه سلسله مراتبي بر اساس فرايند تحليل سلسله مراتبي فازي ارائه شده است. رويكرد فازي با در نظر گرفتن عدم اطمينان و ابهام در ديدگاه كارشناسان، بر نقايص روش تحليل سلسله مراتبي سنتي غلبه ميكند. روش پيشنهادي با يك مطالعه موردي بر روي داده‌هاي سيستم نگهداري و تعميرات تجهيزات علايم الكتريكي راه‌آهن ارزيابي گرديد. نتايج اين پژوهش نشان ميدهد كه از ميان معيارهاي انتخاب شده، مديران و خبرگان فعال در حوزه علايم الكتريكي، توجه بيشتري به دو معيار تعداد توقفات و مدت توقفات داشته اند؛ بطوري كه معيارهاي عنوان شده در مجموع 42.6 درصد وزني را به خود اختصاص داده است و نشان دهنده توجه عمده مديران راه آهن به مقوله سير و حركت قطارها ميباشد. در ميان گزينهها به ترتيب گروه تجهيزات «مدار راه» با وزن معيار 0.1969، «ماشين سوزن» با وزن معيار 0.1719 و سيستم «اينترلاكينگ» با وزن معيار 0.1680 بالاترين رتبهها را به خود اختصاص دادهاند. اين مطالعه مي‌تواند راه حلي واقع‌گرايانه براي مقابله با مشكلات تصميم‌گيري در برنامه‌ريزي تعمير و نگهداري و نيز اولويت‌بندي تجهيزات حياتي در نگهداشت مبتني بر قابليت اطمينان ارائه دهد.

196350

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي راه آهن برقي گرايش كنترل و علايم راه آهن

دكتر محمدعلي صنديدزاده