مجتمع مسكوني در شهرك محلاتي با رويكرد طراحي توليدي به‌منظور بهينه‌سازي تراكم ساختمان و بهره‌گيري از نور روز

كارشناسي ارشد

ظهور و استفاده از هوش مصنوعي و الگوريتم‌ها در معماري هنوز در روزهاي آغازين خويش است، اما ظرفيت‌هايي كه براي حل مسائل معماري ايجاد مي‌كند نتايج اميدواركننده‌اي از خود ارائه داده است. تحقيقات بسياري نيز درزمينه‌ي ارزيابي شاخص‌هاي كمي و كيفي طراحي با رويكرد طراحي الگوريتميك ارائه‌شده است. بااين‌وجود هنوز هم در مراحل اوليه طراحي، آغاز فرآيند طراحي وابسته به طراح است. با توجه به گسترده شدن دانش‌هاي مربوط به حوزه طراحي الگوريتميك اين مسئله مطرح مي‌شود كه چگونه مي‌توان تمام فرصت‌هاي بالقوه در اين حوزه را براي رسيدن به راه‌حل‌هاي بهينه طراحي به هم پيوند داد. از سوي ديگر با تداوم توسعه شهرها و نياز روزافزون به مسكن، ضرورت تبيين الگويي مناسب براي طراحي مسكن بيش‌ازپيش احساس مي‌شود. رويكرد طراحي زايا در اين تحقيق به‌عنوان روشي مبتني بر هوش مصنوعي و با استفاده از منطق الگوريتمي، همچون ابزاري جاي خالي استفاده از روش‌هاي محاسباتي در مراحل آغازين طراحي را پر مي‌كند وبري نيل به هدف افزايش كيفيت كالبدي مسكن از طريق بهينه‌سازي تراكم و نورگيري، كمك مي‌كند. در اين تحقيق از روش تحليل كيفي داده‌ها و در ادامه تحليل كمي شاخص‌هاي مرتبط با تراكم و نورگيري در مسكن با استفاده از الگوريتم ژنتيك، كه الگوريتمي زايا به‌منظور بهينه‌سازي است، استفاده‌شده است. از دست‌آوردهاي اين پژوهش علاوه بر رسيدن به فرم‌يابي مطلوب كه منطبق بر سناريو تعريف‌شده‌ي مجتمع مسكوني 6 طبقه واقع در سايتي شيب‌دار است، طراحي الگوريتمي است كه با تغيير مقادير عددي ورودي الگوريتم همچون ابعاد سايت طراحي، ميزان تراكم و سطح اشغال، شبكه سازه‌اي مدنظر و اطلاعات اقليمي بستر طراحي، مي‌توان از آن براي فرم‌يابي اوليه مجتمع‌هاي مسكوني با هر مقياسي و در هر اقليمي استفاده نمود. اين نقطه قوت گامي است در جهت كمك به افزايش كيفيت كالبدي در طراحي مسكن كه يكي از اهداف پژوهش است.

196153

دانشگاه علم و صنعت ايران

معماري گرايش مسكن

دكتر محسن فيضي - دكتر مهدي خاكزند