داده‌كاوي عوامل مرتبط برشدت تصادفات عابران پياده با استفاده از معيار تعديل‌شده تروما

كارشناسي ارشد

با توجه به بالا بودن آمار تصادفات عابران پياده با وسايل نقليه در معابر درون‌شهري، هدف اصلي اين مطالعه بررسي متغيرهاي مهم و تأثيرگذار بر اين دسته از تصادفات مي‌باشد. به اين منظور متغيرها در پنج گروه (عابر پياده، وسيله نقليه، زمان، منطقه شهري و آمبولانس) تعريف و داده‌هاي مربوط به آن‌ها جمع‌آوري شد. براي جمع‌آوري داده‌ها، از بانك اطلاعات مركز فوريت‌هاي پزشكي استفاده گرديد. دو مدل در اين مطالعه ارائه شد؛ مدل اول (رگرسيون خطي چندگانه) براي پيش‌بيني ميزان آسيب عابران پياده در اثر تصادف با وسايل نقليه (موتوري و غير موتوري) در معابر درون‌شهري ارائه گرديد و در مدل دوم از رگرسيون لجستيك دوتايي (باينري) براي شدت آسيب برابر 7.87 و شدت آسيب كمتر از 7.87 استفاده شد. شدت آسيب 7.87 به معني كمترين آسيب و سلامتي كامل عابر مورد حادثه و شدت آسيب كمتر از 7.87 به معني بيشتر شدن آسيب عابر تا نقطه مرگ كه برابر با 0 هست ميباشد. مطابق با نتايج اين مطالعه، شدت آسيب عابران با جنسيت زن بسيار بالاتر از عابران با جنسيت مرد مي‌باشد. همچنين در منطقه 5 شهري (شامل معابر شرياني درجه 1) ميزان آسيب عابران مورد حادثه بسيار بالاتر از ساير مناطق شهري است. نتايج نشان داد كه با افزايش مدت‌زمان رسيدن نيروي امدادي و افزايش كيلو متراژ طي شده توسط نيروي امدادي (از پايگاه تا محل حادثه) ميزان آسيب عابران پياده تشديد مي‌شود. از طرفي آسيب عابران مورد حادثه در نواحي مركزي شهر كمتر از نواحي خارج از مركز شهر مي‌باشد. ضمن اينكه در زمان اوج صبح (ساعت 7 الي 11)، شدت آسيب عابران پياده نسبت به ساير زمان‌ها (اوج عصر و غير اوج) بيشتر است.

196054

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي عمران

محمود احمدي نژاد و عبدالرضا شيخ الاسلامي