طراحي مجموعه مسكوني تطبيق پذير با رويكرد ارتقاء خلاقيت ساكنين

كارشناسي ارشد

به طور معمول معماران به دلايل مختلفي براي حفظ موقعيت خود تلاش دارند تا اقدام به انحصاري كردن حرفه خود كنند و نقش كاربر را بي ارزش نمايند. با اين حال تعدادي از معماران نقش كاربر را در تدوين معماري، موثر مي دانند. طرح هايي كه خواهان انفعال و تابعيت محض كاربران هستند باعث يكنواخت شدن فضا و انفعال كاربر مي گردند و از بروز رفتارهاي خلاقانه در كاربران جلوگيري مي كنند. امروزه اهميت مسكن دوچندان شده است چون كه زمان حضور افراد در خانه براي كارهايي چون استراحت، كار كردن و يا آموزش پيش از پيش شده است. در اين راستا نقش فضاهاي چند عملكردي در مشاركت كاربر در تكميل و تفسير شخصي از فضا بسيار مهم است زيرا فرمي كه داراي عملكردي معين باشد، خلاقيت و آزادي در استفاده از فضا را از كاربر مي گيرد. در پژوهش حاضر، فرض برآن است كه در صورتي كه اگر ساكنين مجتمع هاي مسكوني اين توانايي را داشته باشند تا هر فضا را به شيوه هاي متنوع و دلخواه خود استفاده كنند؛ در اين صورت احتمال بروز رفتارهاي نو و خلاقانه در ميان آنها افزايش خواهد يافت. هدف از اين پژوهش بررسي چگونگي نقش فضاهاي تطبيق پذير يا به عبارتي فضاهاي چند عملكردي در ارتقاء خلاقيت ساكنين مجتمع هاي مسكوني حال حاضر در ايران است. روش انجام اين پژوهش شامل سه مرحله گردآوري داده ها در زمينه فضاهاي چند عملكردي، بهره گيري از پرسشنامه صاحب نظران و انجام آزمون خلاقيت تورنس بر روي 90 نفر از ساكنين شهرك مسكوني اميد تهران بوده است. در مراحل دوم و سوم به ترتيب از روش تحليل عاملي كيو و همچنين روش تحليل واريانس چند متغيره مانوا (MANOVA)، به عنوان ابزار اندازه گيري استفاده شده است. يافته هاي حاصل از انجام اين مراحل به شناسايي 10 عامل مهم به عنوان راهكارهايي موثر در چند عملكردي شدن فضاها در مسكن منجر شد. در ادامه، مقايسه اين عوامل با نتايج آزمون خلاقيت در شهرك مسكوني اميد تهران نشان داد كه چند عملكردي بودن فضاها در مسكن امروزي مي تواند در افزايش خلاقيت افراد ساكن در مجتمع هاي مسكوني موثر واقع شود.

196019

دانشگاه علم و صنعت ايران

معماري

ميترا غفوريان