طراحي يك خانه قابل حمل خودكفا

كارشناسي ارشد

با توجه به تغييرات سبك زندگي و نياز هاي انسان امروز تعريف مسكن در حال تغيير است و امروزه بيش از هر زمان ديگري نياز به مسكن و بناهاي قابل حمل حس مي‌شود. افزايش شديد قيمت مسكن و كمرنگ شدن ميزان حضور افراد در خانه از يكسو و حجم بالاي جابه‌جايي ها و نقل مكان كردن افراد از سوي ديگر، نياز به نوع جديدي از اسكان را پديد آورده است. اين نوع بنا ها با توجه به امكان استفاده مجدد، از تخريب و بوجود آمدن ضايعات و نخاله هاي غير قابل بازيافت و آسيب به محيط زيست جلوگيري كرده و مي توانند پاسخ مناسبي به نياز هاي جديد ما باشند. ساختمان هاي قابل حمل امكان بهره برداري در مناطق دور از دسترس و صعب العبور را افزايش داده و از آسيب هاي ناشي از ساخت و تخريب محيط زيست مي كاهند. از سوي ديگر اگر ساختمان هاي پرتابل به صورت خودكفا طراحي شوند با توجه به استقلال از شبكه هاي زيرساخت و پتانسيل بالاي پيش‌ساخته سازي گزينه هاي بهتري در شرايط بحران و پس از بحران هستند و آسيب كمتري از جهت تامين نياز هاي خود به طبيعت مي رسانند و ديگر نيازي به دكل كشي و لوله كشي هاي طولاني و هزينه بر كه خود عامل از بين بردن بسياري از بافت هاي طبيعي هستند را ندارند. خانه هاي قابل حمل خودكفا مي توانند راه حل جديدي جهت اسكان انسان امروز و تامين نياز هاي آنان با حداقل آسيب به محيط زيست باشد. در اين رساله ابتدا به تعريف مباني نظري و بررسي مفاهيم اوليه ساختمان هاي خود كفا و بنا هاي قابل حمل در جهت دستيابي به معيار هاي طراحي پرداخته مي شود و سپس تحليل و مطالعه نمونه هاي موردي در جهت دستيابي به سيستم ها و ملزومات طراحي در راستاي تحقق معيار هاي بدست آمده انجام مي پذيرد و در مرحله ي بعدي به طراحي يك خانه قابل حمل خود كفا با توجه به سيستم هاي پيشنهادي جهت تامين نياز آب و انرژي خود پرداخته مي شود. در آخر مي توان از سيستم هاي بررسي شده در جهت خودكفايي و يا ديتيل هاي ارائه شده در جهت ساخت بنا هاي مشابه استفاده شود و در بخش طراحي سعي مي شود يك مدل نمونه كه با بهره‌گيري از اين سيستم ها، طراحي و تحليل شود، تا در صورت نياز جهت ساخت و بهره برداري در اين زمينه مدلي آناليز شده و كارا موجود باشد.

195948

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر عباس تركاشوند - دكتر فاطمه مهدي¬زاده سراج