بررسي آزمايشگاهي تأثير جنس مصالح سنگي بر زوال نئوبالاست

كارشناسي ارشد

امروزه با افزايش سرعت و بارمحوري، نياز به يافتن راه‌حلي كاربردي جهت افزايش دوام اجزاء خط و فواصل دوره‌هاي تعمير و نگهداري بوجود آمده است. ازاين‌رو استفاده از نئوبالاست به‌عنوان جايگزيني براي مصالح بالاست در حال بررسي است. در اين پايان‌نامه پس از دستيابي به روشي بهينه براي ساخت نئوبالاست به بررسي تأثير جنس مصالح سنگي با استفاده از سه نوع بالاست متفاوت از معادن شهريار، انجيلاوند و كوهين به‌عنوان سنگ معدن با مقاومت تك محوري نسبتاً كم، متوسط و زياد پرداخته‌شده است. براي اين منظور با انجام آزمايش‌هاي لس‌آنجلس و ميكرو دوال، سايش خشك و تر نمونه‌ها مورد ارزيابي قرار گرفتند و درنهايت با استفاده از دستگاه جعبه‌بالاست دانشكده مهندسي راه¬آهن دانشگاه علم و صنعت ايران، نشست، سختي و ميرايي اين مصالح پس از 100000 سيكل بارگذاري، در مقايسه با بالاست مرجع بررسي‌شده و تأثير جنس مصالح بر هر يك از پارامترهاي سايش، نشست و ميرايي مورد ارزيابي قرارگرفته است. نتايج حاصل از آزمايش¬ها نشان مي‌دهد كه چسباندن پودر لاستيك به سنگ¬دانه¬هاي بالاست با چسب حاوي 15درصد پودر لاستيك بهينه است. بعلاوه با توجه به نتايج آزمايش¬هاي انجام‌شده بر روي نمونه‌هاي نئوبالاست، در هر سه جنس مصالح سنگي، سايش لس‌آنجلس و ميكرو دوال به ترتيب حدود 72 و 92 درصد كاهش مي‌يابد. از سوي ديگر نشست كوتاه‌مدت نئوبالاست در نمونه‌هاي ساخته‌شده از سنگ معدن شهريار 24 درصد، انجيلاوند 27 درصد و كوهين 36 درصد بيشتر از بالاست مرجع است درحالي‌كه روابط رگرسيون نشست-تعداد سيكل نشان مي‌دهد كه نشست نئوبالاست در درازمدت كمتر از بالاست سنتي است. علاوه بر اين سختي مصالح نئوبالاست ساخته‌شده از هر سه نوع بالاست، حدود 52 درصد نسبت به بالاست مرجع كاهش و ميرايي نئوبالاست با سنگ معدن¬هاي شهريار، انجيلاوند و كوهين به ترتيب 60، 58 و 32 درصد افزايش مي‌يابد.

195837

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي خط و سازه هاي ريلي

دكتر مرتضي اسماعيلي