اندازه گيري سطح ايمني نواحي شهري بر اساس تحليل ويژگي‌هاي فضايي شبكه معابر

كارشناسي ارشد

ويژگي‌هاي ساختاري شبكه معابر تأثير ويژه‌اي بر روي ايمني معابر دارند، به‌گونه‌اي كه نوع توپولوژي، ژئومتريك و پيكربندي شبكه معابر مي‌تواند احتمال وقوع تصادفات ترافيكي را تغيير دهد. در اين مطالعه به‌منظور بررسي اثرات فضايي شبكه به كمي سازي شبكه با استفاده از روش‌هاي چيدمان فضا پرداخته‌شده است. هدف از اين مطالعه در اصل بررسي تأثيرگذاري پارامترهاي چيدمان فضا در ساخت مدل‌هاي فضايي فراواني تصادفات است. در اين مطالعه براي اولين بار از روش تحليل قطعه‌ها كه اثرات زاويه‌اي را نيز در كمي سازي شبكه مي‌بيند در ساخت مدل‌هاي وزني جغرافيايي پواسون و دوجمله‌اي منفي در تحليل فراواني تصادفات قطعه‌ها استفاده‌شده است. مدل‌هاي دوجمله‌اي منفي براي پوشش اثر بيش پراكنشي داده‌ها حضور پيداكرده‌اند. شبكه معابر درون‌شهري مشهد براي تحليل چيدمان فضا انتخاب‌شده و پارامترهاي اتصال زاويه‌اي، پيوستگي و انتخاب براي راه‌هاي فرعي، اصلي و بزرگراه‌ها براي حضور در مدل‌هاي فراواني استخراج‌شده‌اند. متوسط فراواني تصادفات درون‌شهري شهر مشهد در سال‌هاي 85، 86 و 87 براي هر قطعه به‌عنوان متغير وابسته در نظر گرفته‌شده است. همچنين متغيرهاي مواجهه در سه گروه احجام ترافيكي و طول راه، كيلومتر وسيله نقليه طي شده و مجموع تأخير زماني قطعات وارد مدل‌هاي فراواني شده‌اند. از ديگر متغيرهاي توصيفي مورداستفاده براي حضور در مدل‌ها مي‌توان به‌سرعت آزاد، نوع راه (راه فرعي، اصلي و بزرگراه)، عرض راه و يك‌طرفه بودن راه اشاره كرد. از بين حالت‌هاي مختلف مدل‌سازي‌ها، مدل كلان دوجمله‌اي منفي رگرسيون وزني جغرافيايي بهترين برآورد تصادفات با نيكويي برازش 60.5 درصد را ارائه كرده است. دليل استفاده از مدل‌هاي رگرسيون جغرافيايي در نظرگيري ناهمگوني فضايي در تخمين متغيرهاي توصيفي است. به‌طوركلي پيوستگي كلان و محلي در شعاع 400 متر به همراه اتصال زاويه‌اي، لگاريتم طبيعي طول راه و AADT، عرض راه و يك‌طرفه بودن راه متغيرهاي مدل اصلي هستند. از بين اين متغيرهاي توصيفي به‌طور ميانگين به‌جز اتصال زاويه‌اي و پيوستگي محلي بقيه متغيرها باعث افزايش فراواني تصادفات درون‌شهري مي‌شوند. مي‌توان گفت كه هرچقدر پيوستگي راه افزايش پيدا كند باعث كاهش احساس خطر و افزايش تصادفات مي‌شود. افزايش پارامتر پيوستگي محلي حاكي از تجاري بودن آن محدوده است كه با كاهش تصادفات مواجه مي‌شود. اتصال زاويه‌اي بالاتر قطعه‌ها باعث افزايش پيچيدگي و شبكه‌اي شدن مي‌شود كه احتياط بيشتر رانندگان را به دنبال خواهد داشت. از بين متغيرهاي مواجهه، طول راه و احجام ترافيكي بهترين عملكرد را بين گروه متغيرهاي مواجهه ارائه داده‌اند.

195678

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي عمران- برنامه ريزي حمل و نقل و مهندسي ترافيك

علي توكلي كاشاني