بررسي روش هاي تعويض تراورس هاي معيوب (آسيب ديده) و تحليل فني و اقتصادي آن ها

كارشناسي ارشد

در طي دو دهه گذشته خرابي زودرس تراورس ها هزينه هاي تعمير و نگهداري از خط را افزايش داده است. يكي از اصلي ترين دلايل اين امر عدم درك صحيح از مكانيزم هاي خرابي و زوال تراورس ها و همچنين تعويض تراورس هاي معيوب مي باشد. برنامه‌ريزي نگهداري كارآمد به ابزارهاي محلي پشتيبان تصميم‌گيري مرتبط و به روز نياز دارد. اين ابزارها سه جنبه حياتي را بدين صورت داخل مي‌كنند: • فاكتورهاي فيزيكي كه بر فرسودگي خط آهن و بنابراين هزينه اصلاح و نوسازي اثر مي‌گذارد، •وسعت و قابليت تخريب خطوط راه آهن موجود و مدل‌هاي برنامه‌ريزي نگهداري، و •پارامترهايي كه بايد براي در نظر گرفتن فاكتورهاي مرتبط با مهندسي و حرفه در بهينه‌سازي فرآيندها گنجانده شوند. در ادارات حمل و نقل استراليا، %25 تا 35% مخارج عملياتي قطارها مربوط به نگهداري خطوط راه آهن است، لذا يك مدل شبيه‌سازي براي فراهم كردن يك آناليز هزينه- سود از استراتژي‌هاي جايگزين تراورس توسعه داده شده، كه در آن دوام يك تراورس از توزيع ويبول حاصل مي‌شود و پنج استراتژي جايگزيني مجزاي متفاوت براي يك دوره 20 ساله بر روي يك برش از خط آهن داراي 50000 تراورس منقضي شده شبيه‌سازي شدند. در ايران در حالت كلي دو استراتژي جهت تعويض تراورس هاي معيوب وجود دارد، استراتژي اول تعويض كلي تراورس ها (بازسازي) و استراتژي دوم تعويض موردي تراورس هاي معيوب (بهسازي) است، كه هر كدام ازين دو استراتژي خود به دو روش مكانيزه و دستي قابل انجام است. در روش مكانيزه با توجه به ماشين آلاتي كه از شركت پلاسر خريداري شده است، عمليات تعويض تراورس و يا تعويض كلي خط بسته به نوع و ويژگي هاي ماشين مورد نظر انجام مي شود. در روش دوم با استفاده از نيروي كارگري و تعميركاران خط عمليات تعويض تراورس به صورت سنتي و دستي انجام مي شود. يكي از جنبه هاي مهم عمليات تعويض تراورس هاي معيوب، آناليز و تحليل اقتصادي و زماني آن است، كه يكي از اهداف اين تحقيق يافتن مرز بين بازسازي و بهسازي خط جهت انجام عمليات بهينه تعويض تراورس مي باشد. در روش مكانيزه تعويض تراورس، اگر تراورس هاي معيوب خط بيشتر از 71 درصد باشد از لحاظ اقتصادي به صرفه است كه به جاي روش هاي بهسازي خط، از روش هاي بازسازي خط استفاده شود. اما در روش دستي تعويض تراورس، اين مقدار به 77 درصد مي رسد، به اين معني كه، اگر تراورس هاي معيوب خط بيشتر از 77 درصد باشد از لحاظ اقتصادي به صرفه است از روش هاي بازسازي خط استفاده شود. در اين زمينه، مطالعه ي موردي بر روي راه آهن ايران (سيرگاه كرج-كردان) صورت گرفته است، و با پيمايش بر روي خط، تراورس هاي معيوب اين خط كه اكثرا تراورس هاي چوبي بودند، با دو رنگ قرمز(اولويت اول) و زرد(اولويت دوم) با توجه به ميزان خرابي آن علامت گذاري شده است و به همين منوال تراورس هاي معيوب كل خط راه آهن تهران-هشتگرد شناسائي شده است. بعد از شناسائي و علامت گذاري، آناليز هزينه اي بر روي روش هاي تعويض تراورس هاي معيوب اين خط انجام شد و با توجه به اينكه 6000 تراورس معيوب خط تهران-هشتگرد حدود 8/4 درصد از كل تراورس هاي اين خط را شامل مي شود، لذا با توجه به استراتژي هاي تبيين شده در ايران، از لحاظ اقتصادي و زماني به صرفه است كه از روش هاي مكانيزه بهسازي خط جهت تعويض اين تراورس ها استفاده شود.

195521

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي خط و سازه هاي ريلي

دكتر جبارعلي ذاكري سردرودي