شناسايي و اولويت بندي ريسك در زنجيره تامين پايدار با استفاده از روش هاي تصميم گيري چند معياره فازي (AHP-TOPSIS) و تكنيك دلفي (مطالعه موردي صنايع لبنيات استان هاي غربي ايران)

كارشناسي ارشد

عدم قطعيت يكي از چالش هاي بسيار مهم زنجيره تامين است كه مي تواند اهداف اين زنجيره را تحت تاثير قراردهد و اگر بروز چنين رويدادهاي ممكن الوقوع نامعلوم در زنجيره تامين پيش بيني نشده باشد و براي مقابله با آن راهكار مناسبي اتخاذ نشود ، مي تواند كل زنجيره تامين را مختل كند . اين رويدادهاي ممكن الوقوع نامعلوم كه مي تواند نتايج مثبت يا منفي بر روي اهداف زنجيره تامين داشته باشد ريسك ناميده مي شود . در مديريت ريسك زنجيره تامين هدف ارائه راهكار به منظور كاهش اثرات منفي و افزايش اثرات مثبت ريسك است . از آنجا كه محصولات غدايي اصلي مانند (لبنيات ، گوشت ، نان و...) ، حاصل يكپارچگي و برنامه ريزي دقيق در سطح يك زنجيره تامين پر قدرت است مديريت ريسك زنجيره تامين از اهميت خاصي برخوردار است. دراين مطالعه بر آن شده ايم مسئله اولويت بندي ريسك هاي زنجيره تامين لبنيات را بررسي كنيم چرا كه لبنيات از اصلي ترين مواد غذايي در سبد خانوار ها مي باشد و از طرفي بازار رقابتي و جايگاه اين محصولات در اقتصاد ، مسئله را براي پرداخت جذاب تر كرده است. براي رسيدن به اين مهم در اين پژوهش ابتدا براي شناسايي اصلي ترين ريسك ها از روش دلفي و پرسشنامه خبرگان و از روش AHP , TOPSIS فازي براي اولويت بندي ريسك هاي مهم بهره برده ايم در پايان توانستيم با كمك خبرگان و استفاده از روش هاي ذكر شده به اولويت بندي مهمترين ريسك هاي زنجيره تامين لبنيات دست پيدا كنيم. با توجه به رتبه بندي ريسك ها با استفاده از تكنيك فازي TOPSIS ، نتايج نشان مي دهد كه ريسك هاي مربوط به تامين و تامين كننده با وزن 0.20 در رتبه اول قرار دارد و از ساير ريسك ها برجسته تر است. عوامل مربوط به تقاضا با وزن 0.17 در رتبه دوم و ريسك هاي مربوط به توليد با وزن 0.15 در رتبه سوم با اهميت ترين ريسك هاي زنجيره تامين صنعت لبنيات استاني قرار دارد.

195416

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر ميرسامان پيشوايي

سيستم هاي كلان اقتصادي و اجتماعي

دكتر عليرضا معيني