ارائه يك مدل تركيبي تصميم گيري چندمعياره در شرايط عدم قطعيت

كارشناسي ارشد

بدون شك هر انساني در طول زندگي روزمره خود با انواع مسائل و موقعيت¬هايي روبرو مي¬شود كه ناگزير به تصميم‌گيري است. در عصر حاضر تصميم‌گيري صحيح به‌قدري داراي اهميت است كه برخي از صاحب‌نظران مديريت، تصميم‌گيري و مديريت را معادل يكديگر مي‌دانند و بر اين باورند كه كيفيت مديريت اساساً تابعي از كيفيت تصميم‌گيري است. با اين ‌وجود، تنوع معيارهاي كمي و كيفي دخيل در فرآيند تصميم‌گيري و لزوم توجه هم‌زمان به هريك از آن‌ها و همچنين تعدد موجود در شاخص‌هاي تصميم‌گيري بر پيچيدگي تصميم‌ها مي‌افزايد. به همين جهت در چند دهه اخير روش‌هايي تحت عنوان روش‌هاي تصميم‌گيري چند معياره (MCDM ) توسعه داده‌شده‌اند تا به حل مسائل مزبور كمك كنند. روش بهترين-بدترين (BWM ) يكي از جديدترين و كاراترين اين روش‌ها است كه به‌منظور وزن‌دهي به عوامل و معيارهاي تصميم‌گيري توسعه‌يافته است. در اين تحقيق، ما نرم منهتن روش بهترين-بدترين (Manhattan BWM) را پيشنهاد مي‌كنيم كه در مقايسه با فرم غيرخطي روش بهترين-بدترين سنتي براي محاسبه وزن معيارهاي تصميم‌گيري نيازي به محاسبات و تحليل‌هاي اضافه ديگري ندارد. سپس با استفاده از مثال‌هاي عددي، به تشريح كارايي روش پيشنهادي در مقابل روش بهترين-بدترين سنتي مي‌پردازيم. در نهايت نيز از تلفيق تكنيك تصميم‌گيري چند معياره پيشنهادي و روش مشابهت به راه‌حل ايده‌آل فازي (FUZZY TOPSIS) به ترتيب براي تعيين اوزان نسبي (درجه اهميت) نسبت‌هاي مالي و امتيازدهي و رتبه‌بندي بانك‌ها و موسسات مالي فعال در بازار بورس ايران استفاده خواهد شد. نتايج بدست آمده نشان مي‌دهد كه روش بهترين-بدترين منهتن ابزاري كارآمد در محاسبه وزن معيارهاي‌ تصميم‌گيري بوده و در مقايسه با فرم خطي و غيرخطي روش بهترين-بدترين سنتي، صرف نظر از تعداد معيارهاي دخيل در فرآيند تصميم‌گيري، راه‌حل‌هايي منحصر به فرد و قابل اتكا ارائه مي‌دهد.

195313

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر سيد جعفر سجادي

بهينه‌سازي سيستم‌ها

دكتر عمران محمدي