عنوان
معماري آينده، با بررسي و پيشنهاد براي مجتمع مسكوني در سال 2050 با رويكرد افزايش فضاهاي اجتماع‌پذير
نويسنده اصلي
ميثم رضايي لبشكا
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
بحران‌هاي جهاني، از گذشته تاكنون تأثيرات زيادي را در سبك زندگي مردم جهان گذاشته است و همواره مسئله‌اي مورد توجه براي دولت‌ها و مردم جهان بوده است. لذا، پيش‌بيني و شبيه‌سازي آن‌ها براي بهتر زيستن انسان در آينده، امري ضروري و پراهميت است و به‌منظور بهره‌مندي از زندگي‌اي با سطح كيفيت بالا، ناگزير بايد به آينده‌پژوهي روي آورد.
از منظر آزادي انسان، تصور آينده‌هاي گوناگون و سپس انتخاب ميان آن‌ها موضوعي حائز اهميت است. عكس اين مدعا هم درست است. براي اينكه آينده‌پژوه خوبي باشيم، بايد بخواهيم كه انسان خوبي باشيم و به‌عبارت‌ديگر، نگران رفاه و سعادت ديگران باشيم. در اين راستا لازم است بصيرت افراد نسبت به آينده به دانشي فراتر از اينكه «آينده چه هست؟» و حتي فراتر از اينكه «چه مي‌تواند باشد؟» مجهز شود. به‌طوركلي، اين بصيرت بايد به احساسي از اينكه «آينده چه بايد باشد؟» مسلح گردد.
واكاوي بحران‌ها، سناريو پردازي، چشم‌انداز سازي، مدل‌سازي و شبيه‌سازي، همگي وجوهي از آينده‌پژوهي هستند كه ازلحاظ تأثيرگذاري در سطوح اجتماعي-فرهنگي و همچنين نفوذ در سبك زندگي انسان‌ها، پيوندي تنگاتنگ با معماري دارند. قسمتي از سناريونويسي براي آينده توجه به بحران‌هاي پيش رو است كه مي‌تواند پيش‌زمينه مطالعاتي دقيق براي طراحي‌هاي معماري آينده باشد. با اشاره تنها چند مورد بزرگ به عمق اين نگراني پي خواهيم برد. بحران‌هايي نظير افزايش جمعيت (طبق اكثر مطالعات و پيش‌بيني‌ها تا سال 2050)، تغييرات اقليمي، اتمام سوخت‌هاي فسيلي، آلودگي‌هاي زيست‌محيطي، كمبود آب و غذا، حمل‌ونقل، تأمين انرژي، آموزش و... كه براي آينده‌پژوهان و معماران از جهت تأثير مستقيم در سبك زندگي مردم، اهميت پيدا مي‌كنند.
پيش‌بيني مي‌شود جمعيت ساكن در شهرها تا سال 2020 به 80 و در سال 2050 به بيش از 70 درصد از جمعيت كل جهان برسد. با توجه به نيازهاي ساكنين مجتمع‌ها در حال حاضر تا آن سال نيازمند به زيرساخت‌هاي بيشتر و عميق‌تري خواهيم بود. در اين ميان، لازم است با توجه به اهميت پايداري به‌ويژه پايداري اجتماعي كه بر اساس تعاريف اصولي پژوهشگران، به‌عنوان يكي از نيازهاي اصلي آينده ساكنين مجتمع‌هاي مسكوني به شمار مي‌رود، به بررسي دقيق‌تر چگونگي تأمين اين نيازها پرداخته شود. علاوه بر آن، ضرورت‌هاي طراحي در ايران به علت افزايش جمعيت و اهميت مسائل اقتصادي، طراحان را به سمت ساخت بناهاي بلندمرتبه با حداكثر استفاده از زمين موجود سوق مي‌دهد. ازآنجايي‌كه آينده ثابت نبوده و هدفي مشترك است و ديگر پيش‌بيني‌هاي كه از گذشته استنتاج شده باشند، قابل‌اتكا نيستند، ما براي برنامه‌ريزي و تصميم‌گيري‌هاي بهتر نيازمند درك و فهم آينده هستيم؛ بنابراين، در اين پژوهش سعي بر آن است تا با اتكا بر مطالعه مشكلات و چالش‌هاي موجود، به ضرورت‌ها، اولويت‌ها و گرايش‌هاي آينده براي طراحي و ساخت و پيش‌بيني نيازهاي آينده بپردازيم و مزيت‌هاي طراحي مدولار به‌عنوان اولويت در طراحي‌هاي آينده را برشماريم. علاوه بر اين موارد با استفاده از تحليل نمونه‌هاي موردي و داده‌هاي حاصل از طراحي پرسشنامه تصويري، به ارائه طرح پيشنهادي مجتمع مسكوني با بهره‌گيري مناسب از عناصر تكنولوژي در سال 2050 دست خواهيم يافت.
شماره ركورد
195311
دانشگاه
دانشگاه علم و صنعت ايران
رشته تحصيلي
معماري پايدار
استاد راهنما
دكتر محسن فيضي - دكتر عباس تركاشوند