توسعه موزه ايران باستان با رويكرد ميان افزايي و زمينه گرايي

كارشناسي ارشد

دقت نظر و توجه به زمينه و بستر معماري و داده هاي منسوخ شده از آن از مهمترين فعاليت هاي معماران در فرآيند طراحي هستند و رويكرد اصلي طراحي را تعريف مي كنند؛اين رويكرد،به تجلي گسترده گزينه هاي طراحي منجر شده است و در نهايت ارزيابي موفقتر از راه حل ها و طراحي هاي كاملتري را دنبال مي كند، در حال حاضر بي توجهي به بستر و الحاقات محيطي در بسياري از طراحي ها رايج است و باعث يك نابساماني بصري و اغتشاش درون محيطي شده است. در ادوار گذشته اين سرزمين مي توان مشاهده كرد كه بناهاي الحاقي در بيشتر موارد باعث بوجود آمدن آسيب هاي بصري زيادي به بافت اطراف خود شده اند و يك ناوزني و نامتعادلي در آنها بوجود آمده است و اين مسئله به عنوان يك رخت بصري ناهمگن و ناملموس هر از گاهي پديدار مي گردد. در پژوهش حاضر سعي بر آن است تا با بررسي موزه ايران باستان از دو جهت زمينه گرايي( به عنوان بعد شناخته شده ) و ميان افزايي (به عنوان بعد الحاقي) پرداخته وهدف اصلي آن احياء ،تجديد و توسعه هويت كالبدي (به صورت همگن و نه لزوما همشكل ) موزه بوده به گونه اي كه اصول و ارزش هاي ماندگار درون و بيرون موزه تهديد و صدمه اي وارد نشده و همچنان پا برجا بماند. نتيجه اين پژوهش مي تواند در جهت ارتقاء ،احياء و همچنين تجديد هويت كالبدي موزه از حيث ارزشهاي ميان افزايي و زمينه گرايي مطلوب براي ايجاد يك محيط شهري جذاب بينجامد. واژگان كليدي موزه ايران باستان،ميان افزايي،زمينه گرايي،توسعه كالبدي، بافت شهري

194634

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر سعيد نوروزيان ملكي

معماري

دكتر سيد عباس يزدانفر