بهبود چسبندگي سيليكون رابر به سطح سراميك

كارشناسي ارشد

حضور آلاينده هاي محيطي بر روي سطوح مقره ها در فضاي باز مي تواند با ايجاد جريان نشتي و تخليه الكتريكي، سبب اختلال و عدم اطمينان سيستم هاي انتقال برق شود. به منظور جلوگيري از اتلاف انرژي و خسارات جبران ناپذير ناشي از آن، مي توان بر روي مقره ها از پوشش هاي سيليكون رابر استفاده نمود. يكي از عوامل مهم و تأثيرگذار بر عمل كرد پوشش، چسبندگي مناسب آن است كه هدف اصلي پژوهش حاضر بهبود چسبندگي پوشش هاي سيليكون رابر RTV به سطح مقره هاي سراميكي است. بهبود چسبندگي در پژوهش حاضر با افزودن نانوذرات تيتانيوم اكسيد (TiO2) و عوامل اتصال سيلاني به پليمر پايه حاصل شد و تأثير هر يك از افزودني ها بر خواص پوشش هاي نانوكامپوزيتي، به صورت تجربي و مطابق روش هاي مختلف مورد بررسي قرار گرفت. هم چنين پراكندگي نانوذرات از عوامل مهم اثرگذار بر خواص نهايي پوشش است كه براساس روش ساخت به كار برده شده، ذرات به خوبي پخش شدند و پراكندگي آن ها در تصاوير SEM تهيه شده مشهود است. به منظور تعيين استحكام چسبندگي پوشش به صورت كمي از روش Pull-off استفاده شد. هم‌چنين آب گريزي پوشش و برهم كنش هاي احتمالي بين اجزاي سازنده آن به ترتيب، با اندازه گيري زاويه تماس و طيف سنجي مادون قرمز (FTIR) بررسي گرديد. با توجه به كاربرد اين پوشش ها در فضاي باز، ارزيابي استحكام آن ها در برابر نفوذ آب ضروري است لذا پوشش ها درون آب غوطه ور شدند. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي دهد كه افزودن نانوذرات تيتانيوم اكسيد و عوامل اتصال سيلاني سبب شده تا چسبندگي سيليكون رابر به طور چشم گيري در حدود 3 الي 5 برابر افزايش يابد و دربرابر نفوذ آب نيز از استحكام بالايي برخودار باشد.

194617

دانشگاه علم و صنعت ايران

طراحي كاربردي - مكانيك مواد و سازه‌هاي كامپوزيت

دكتر محمود مهرداد شكريه