تدوين الگوي سياستگذاري عمومي در مديريت شهري تهران (مطالعه موردي شهرداري تهران)

دكتري

رتبه پايين شهر تهران در بسياري از رتبه بندي هاي جهاني، نشان از كيفيت پايين زندگي شهري در آن دارد. كيفيت زندگي را مي توان يكي از تبعات بلندمدت تصميم گيري ها و سياستگذاري هاي كلان در حوزه توسعه و مديريت شهر قلمداد كرد. اما سوال اينجاست كه علي رغم سابقه بيش از صد ساله مديريت شهري و بيش از پنجاه ساله برنامه ريزي شهري در تهران، علت اين كژكاركردي چيست؟ در حال حاضر در مديريت شهري تهران سياست گذاري عمومي در چه مسيري و با چه فرايندي اتفاق مي افتد؟ آفت ها و محدوديت هاي اين فرايند چيست و به منظور بهبود و ارتقاء آن چه بايد كرد؟ در اين مطالعه پژوهشگر با تكيه بر ادبيات تئوريك سياست شهري، سياستگذاري عمومي فرايندي و برنامه¬ريزي شهري و با استفاده از رويكردي روش مند به مستندسازي فرايند سياستگذاري در مديريت شهري تهران اقدام نموده است. تجربه تدوين، تصويب، ابلاغ، اجرا و ارزيابي برنامه پنج ساله دوم شهرداري تهران به مثابه عمل سياستگذاري كه طي سالهاي 1391 الي 1397 اتفاق افتاد با رويكردي انتقادي انتخاب شد. در اين رويكرد نمونه انتخاب شده حجم قابل توجهي از اطلاعات در خصوص جامعه را در اختيار قرار مي دهد. با مراجعه به مستندات و مدارك موجود درارتباط با اين برنامه، فرايند ضمني سياستگذاري طي شده احصاء شد. نتيجه در اختيار خبرگان مشاركت نموده در بخش هاي مختلف اين فرايند قرار گرفت و تدقيق شد. نتيجه مطالعه نشان داد در حال حاضر چرخه سياستگذاري در مديريت شهري شامل انتخاب مسئله، انتخاب سياست، اجراي سياست و ارزيابي پسين است و به طور نسبي تمامي مراحلي كه در مدل هاي فرايندي سياستگذاري عمومي پيش بيني شده است (به غير از مشاركت فعالانه ذينفعان) در فرايند تدوين برنامه پنج ساله دوم به عنوان يكي از نمونه ها و مصاديق سياستگذاري شهري طي مي شود اما كيفيت اجرا و پياده سازي اين مراحل بر اساس خروجي هاي بدست آمده و اسناد منتشر شده چون سند برنامه پنج ساله دوم شهرداري تهران، اسناد پشتيبان و گزارشات عملكرد اجراي برنامه طي سالهاي 93 الي 97 نشان دهنده ضعف هاي قابل توجه در تدوين و اجراي اين سياست و برنامه است.

194497

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر نادر شريعتمداري

مديريت - حرفه‌اي مديريت - تصميم‌گيري و سياستگذاري

دكتر عليرضا علي احمدي