بررسي آزمايشگاهي و مدل‌سازي عددي پابندهاي الاستيك با هدف تعيين سختي طولي پابند و مقاومت خزشي ريل

كارشناسي ارشد

پابند به عنوان يكي از اجزاي مهم روسازي، نقش بسزايي در عملكرد خطوط ريلي دارد و استفاده از سيستم‌هاي مختلف پابند در سال‌هاي گذشته رواج بسياري يافته است. وظيفه اصلي سيستم پابند اتصال ريل به تراورس، انتقال نيروهاي وارده از ريل به تراورس و ايجاد مقاومت در برابر تغيير مكان‌هاي قائم، جانبي، افقي و واژگوني ريل مي‌باشد. پابند‌ها فقط بخشي از اجزاي روسازي خطوط ريلي مي‌باشند، اما بايد توجه داشت كه يكي از وظايف اصلي آن‌ها نگه داشتن ريل در راستاي طولي و كنترل خزش ريل مي‌باشد. خزش در راه‌آهن به حالتي گفته مي‌شود كه ريل در جهت طولي و در جهت حركت لوكومتيو دچار جابه‌جايي گردد. خزش در تمامي راه‌آهن‌ها وجود دارد و براي خطوط داراي درز مقدار آن معمولا بين 6 تا 160 ميليمتر است. خزش ريل به دلايل مختلفي همچون عوامل ترافيكي(شتاب و ترمز)، تغييرات دمايي، توپوگرافي و سازه‌هاي ثابت همچون پل‌ها بستگي دارد. در اين پايان‌نامه هدف اصلي تدوين آزمايش مقاومت طولي پابند و مدلسازي عددي آن به منظور بررسي آزمايشگاهي و عددي عوامل موثر بر مقاومت خزشي ريل، انواع پابند‌هاي ارتجاعي وسلو و پاندرول، تأثير اجزاي مختلف همچون پد و اينسوليت و مقايسه حالت‌هاي مختلف مي‌باشد كه توسط اينجانب در آزمايشگاه روسازي راه‌آهن دانشگاه علم و صنعت ايران انجام گرفته است. در اين پايان‌نامه پس از معرفي انواع مختلف سيستم پابند و ويژگيهاي هريك، به بيان مروري بر ادبيات فني پيرامون مقاومت طولي وخزشي پابند پرداخته شده است. پس از آن نحوه تدوين آزمايش، مدلسازي، نحوه انجام آزمايش و تفسير نتايج آن ذكر شده و در آخر نيز از مطالب جمعبندي و نتيجه گيري شده است.

194421

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندس مسيبي

خط و ابنيه راه‌آهن

دكتر ذاكري