مدل رياضي تعيين درصد قير بهينه بر اساس دانه بندي مصالح سنگدانه اي بتن آسفالتي داغ

دكتري

طرح اختلاط مخلوطهاي آسفالتي مستلزم ساخت نمونه هاي متعدد آزمايشگاهي با درصد قيرهاي متفاوت و انجام محاسبات در آزمايشگاه است. نتايج بدست آمده آزمايشگاهي با توجه به تغيير در خصوصيات فيزيكي سنگدانه ها در مراحل توليد تا پخش آسفالت نياز ساخت نمونه هاي كنترلي دوره اي را ايجاب مي نمايد. به جهت كثرت ساخت نمونه هاي آسفالتي در كارگاههاي اجرايي و انجام آزمايشهاي متعدد، جايگزيني روشهاي رايج امري اجتناب ناپذير خواهد بود. در اين مطالعه تلاش شده است تا با ايجاد رابطه ميان متغيرهاي موثر بر درصد قير بهينه به روابطي دست يابيم كه بتوان با انجام كارهاي آزمايشگاهي بسيار كمتر به نتيجه برسيم. براي دسترسي به اين روابط فرض كرديم درصد قير بهينه تابعي از شكل، اندازه و سطح ويژه سنگدانه ها و پارامترهاي ديگري است كه در روابط بعلت اثر كمتر وارد نشده اند. براي اينكه اين فرض را به اثبات برسانيم معادلات لازم را تشكيل داديم. براي اين منظور با تفكيك مصالح سنگي به سه بخش درشت دانه، ريزدانه و فيلر به تعيين اندازه متوسط مصالح سنگي و سطح ويژه آنها پرداخته شده است. با توجه به اينكه جذب قير مصالح سنگي و همچنين تعيين درصد اختلاط مصالح سنگي با اندازه دانه هاي مختلف در ميزان قير مورد نياز مخلوطهاي آسفالتي حائز اهميت است، مقادير هر يك از اين پارامترها براي معادن مختلف با مشخصات سنگدانه هاي متفاوت در آزمايشگاه تعيين شده است. در نهايت با تعيين مقادير عددي هر يك از پارامترهاي مذكور و ساخت مدلهاي آماري حاصل از رگرسيون در نرم افزار spss به معادلات خطي دست يافتيم كه درصد قير بهينه را به صورت تابعي از اندازه متوسط مصالح سنگي، جذب قير و وزن مخصوص ويژه مخلوط و سطح ويژه مصالح بدست مي دهد كه در فصل آخر ارائه شده است. اين معادلات ارتباط ميزان قير بهينه مخلوطهاي آسفالتي را بر اساس خصوصيات مصالح سنگي بيان مي كند. بطوريكه با درصد قير روش مارشال و سوپرپيو براي مصالح بيندر و توپكا، نتايج مشابهي را نشان مي دهد.

194159

دانشگاه علم و صنعت ايران

راه و ترابري

دكتر علي منصورخاكي