اثر ساختار شبكه معابر بر ايمني تردد

كارشناسي ارشد

با توجه به رشد روزافزون مساحت شهرها و ايجاد شهرك‌هاي جديد، يك مسئله مهم بحث طراحي شهري است. موضوع ايمني تردد در ساختار و الگوهاي مختلف معابر شهري كمتر موردتوجه طراحان شهري بوده است؛ كه همين موضوع باعث مي‌شود باوجوداينكه يك ناحيه كاملاً جديد ساز است ولي كارايي مناسبي در بحث ايمني تردد نداشته باشد. در اين پژوهش به بررسي ريسك تصادفات در الگوهاي مختلف ساختار شبكه معابر پرداخته‌شده است. محدوده مطالعاتي اين پژوهش 102 ناحيه ترافيكي شهر مشهد بوده و بر اساس ميانگين تصادفات سال 87،86،85 ريسك هر ناحيه به‌دست‌آمده به‌علاوه بر اساس مشخصات ظاهري، تمامي اين نواحي به پنج الگوي شطرنجي، موازي تغييريافته، بلاك ناهمسان، بلاك ناهمسان و درختي و درختي تقسيم‌بندي شده است و با استفاده از شاخص‌هاي ميانگين درجه و تراكم شبكه و مركزيت مياني كمي سازي اين نواحي انجام‌شده است و نهايتاً به بررسي ارتباط شاخص‌هاي كمي سازي و الگوي شبكه با ريسك تصادفات پرداخته‌شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه شاخص ميانگين درجه و مركزيت مياني برخلاف تراكم شبكه همبستگي بالايي با ريسك تصادفات داشته و همچنين اين شاخص‌ها تعريف واضحي از الگوهاي مختلف ارائه مي‌كنند و مناسب‌تر هستند براي كمي سازي شبكه. درنتيجه: 1-شاخص ميانگين درجه به ترتيب از سمت الگوي شطرنجي به درختي روند نزولي داشته يعني الگوي شطرنجي بيشترين مقدار و الگوي درختي كمترين مقدار اين شاخص را دارد و همچنين اين شاخص با ريسك تصادفات همبستگي و رابطه مستقيم دارد؛ اما 2- شاخص مركزيت مياني به ترتيب از سمت الگوي شطرنجي به درختي روند صعودي دارد و همچنين اين شاخص با ريسك تصادفات همبستگي و رابطه معكوس دارد. درنهايت مشخص‌شده است كه شبكه شطرنجي ناامن‌ترين و شبكه درختي ايمن‌ترين الگو نسبت به مابقي الگوهاي مي‌باشند.

193503

دانشگاه علم و صنعت ايران

برنامه ريزي حمل ونقل

دكتر علي توكلي كاشاني