مسكن براي قشر كم درآمد با رويكرد پايداري اجتماعي

كارشناسي ارشد

ساختمان هاي زمان ما در مقايسه با خيال پردازي دلبرباي تداعي شده توسط محيط طبيعي يا ساختمان هاي سنتي، جذاب نيستند. ما در مقام خود به عنوان معمار در آرزوي محيطي به دقت تركيب شده و از لحاظ زماني، تك-بعدي هستيم در حالي كه در جايگاه ساكن فضا، محيطي با لايه هاي بيشتر، با ابهام و به لحاظ زيباشناختي، با انسجام كمتر را ترجيح مي دهيم؛ ما خانه را –به عنوان يك ساكن- مكاني براي بازنمود خويشتن و هويت خويش مي دانيم چرا كه خانه به زيبايي نشان مي دهد كه انسان چگونه به خود مي نگرد و بسياري از مردم خانه شان را براي تقويت تصويري كه از خويشتن دارند خريده اند، هم در مقام فرد و هم در مقام فردي با جايگاهي معين در جامعه. از نظر بسياري از كساني كه در گروه درآمدي متوسط قرار مي گيرند، خانه جلوه ي خويشتن است، نه مدافع خويشتن. خانه ديگر جعبه اي بي حركت نيست، بلكه به فهم درآمده و نماد خويشتن، خانواده، مادر و امنيت شده است. خانه به نحوي مكان بلوغ است، زهدان مادر يا شخصيتي مادرانه كه بسياري از حيوانات همان قدر با آشيان‌شان پيوند برقرار مي كنند كه با مادرشان.

193041

دانشگاه علم و صنعت ايران

مسكن

دكتر مصطفي نورالدين