عنوان
برنامه ريزي فضايي استان تهران با تاكيد بر ايجاد نواحي پشتيبان پايتخت
نويسنده اصلي
فهامه احمدي
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
در برنامه‌ريزي منطقه‌اي، سازمان فضايي مناطق به عنوان اصلي‌ترين فضاي استقرار جمعيت و فعاليت و نيز درنظر داشتن تعاملات ميان سكونت‌گاه‌ها و ويژگي‌هاي كالبدي آن‌ها بسيار مورد توجه است. عدم تعادل فضايي، اختلاف شديد در توزيع جمعيت، خدمات و امكانات شهري در استان تهران و همچنين مشكلات اقتصادي، اجتماعي و كالبدي_فضايي در قلمرو منطقه‌اي با عنايت به واقعيت وجودي شهر تهران به عنوان پايتخت سياسي كشور، اين كلان‌شهر را ملزم به تعريف نظامي جديد كرده است تا زمينه انسجام و يكپارچگي و تعادل فضايي در منطقه فراهم گردد. از سوي ديگر با بررسي تجارب بينالمللي در زمينه تعادلبخشي فضايي، به نظر ميرسد تغيير در ساختار فضايي و تعريف مراكز پشتيبان براي مادر شهر تهران موجب تمركززدايي و تعادل بخشي فضايي_عملكردي اين استان شود.
هدف اصلي در پژوهش پيش‌رو، اين است كه با بهره‌گيري از روش توصيفي تحليلي و ابزارهاي سلسله مراتبي و شبكه اي از نوع روش‌هاي اسنادي و رابطه‌اي، الگوي حاكم بر سازمان فضايي استان تهران بازشناسي، روند تحولات آن بررسي و در نهايت الگوي سازمان فضايي بهينه جهت تحقق تعادل فضايي با تاكيد بر نواحي پشتيبان در سطح استان ارائه مي‌شود. بدين منظور تحليل عناصر و تغييرات سازمان فضايي از منظر جمعيت و پيوندهاي فضايي با بهره‌گيري از روش تحليل شبكه در قالب شاخص‌هايي در سه سطح رئوس، پيوند و شبكه صورت گرفته است. سنجش تحولات نشان از تسلط كامل شهر تهران در سازمان فضايي استان دارد. در ادامه با استفاده از متد swot، راهبردهايي در جهت اصلاح سازمان فضايي استان تهران، استخراج و در نهايت الگوي بهينه شبكه اي براي تعادلبخشي نظام فضايي استان ارائه و پيشنهاد شده است.
واژه‌هاي كليدي: سازمان فضايي،تمركززدايي، نواحي پشتيبان، شبكه شهري
شماره ركورد
192904
دانشگاه
دانشگاه علم و صنعت ايران
رشته تحصيلي
مهندسي شهرسازي - برنامه ريزي منطقه اي
استاد راهنما
دكتر مصطفي بهزادفر