ارائه مدل پيش بيني قابليت اطمينان زمان سفر در معابر شهري

كارشناسي ارشد

زمان سفر و تغييرات آن يكي از عوامل مهم تاثيرگذار بر رفتار سفر مي¬باشد و نقش تراكم ترافيكي به عنوان فاكتور مهمي در غيرقابل اعتماد بودن زمان سفر انكارناپذير است. پژوهش¬هاي انجام شده پيرامون موضوع قابليت اطمينان، به سه بخش كلي تقسيم مي¬شوند. بخشي از اين مطالعات، به تحقيق در مورد تعريف قابليت اطمينان زمان سفر مي¬پردازد. بخش ديگري از آنها، مطالعات خود را بر ارائه شاخص قابليت اطمينان جديدي متمركز كردند. سومين بخش از مطالعات نيز با لحاظ كردن رابطه بين قابليت اطمينان و متغيرهاي موثر بر آن، به مدلسازي قابليت اطمينان زمان سفر مي¬پردازد. در مطالعات انجام شده، هفت عامل در ايجاد تراكم ترافيكي شناسايي شدند كه در اين پژوهش، تاثير سه مورد از آن¬ها بر تغييرات زمان سفر بررسي شد كه اين سه متغير عبارتند از متغير حجم، متغير آب و هوا و متغير تصادفات. قابليت اطمينان براي آن كه بتواند به صورت قابل درك براي همگان مطرح شود، نياز به شاخص عددي دارد. دو شاخصي كه در اين تحقيق از آن¬ها استفاده شده، شاخص زمان برنامه¬ريزي و شاخص زمان سفر بودند. هدف از اين تحقيق، ارائه و بررسي مدل¬هايي است كه به صورت عددي، رابطه بين متغيرهاي مستقل (متغيرهاي حجم، آب و هوا و تصادفات) و متغيرهاي وابسته (شاخص زمان برنامه¬ريزي و شاخص زمان سفر ) را پيش¬بيني كنند. بدين منظور از ابزارهايي نظير رگرسيون خطي كلاسيك با برآوردگر حداقل مربعات معمولي و روش¬هاي يادگيري ماشين از قبيل شبكه عصبي، ماشين بردار پشتيبان، K-نزديك¬ترين همسايه و درخت تصميم استفاده شد. از جمله نتايج اين تحقيق مي¬توان به موثر نبودن روش¬هاي رگرسيون كلاسيك خطي به دليل نقض فرضيات اشاره كرد. از ميان روش¬هاي يادگيري ماشين، رگرسيون نزديك-ترين همسايه، هم در مجموعه آموزش و هم در مجموعه آزمون، براي هر دو شاخص توانست عملكرد بهتري از ساير روش¬ها از خود نشان دهد.

192748

دانشگاه علم و صنعت ايران

برنامه ريزي حمل و نقل

دكتر شهريار افندي زاده