طراحي دبستان روستايي با تأكيد بر زيستگاه خودكفا و پايدار مبتني بر كشاورزي محلي

كارشناسي ارشد

خودكفايي به مفهوم ايجاد رابطه منطقي ميان عرضه و تقاضا بوده كه نهايتاً توسعه پايدار را درپي دارد. مفهوم زيستگاه خودكفا و پايدار، به جامعه‏اي اطلاق مي‏شود كه تا حدامكان تأمين‏كننده نيازهاي خود از منابع خودي باشد. جوامع سنتي مانند روستاها را مي‏توان نمونه‏هاي كاملي از زيستگاه خودكفا درنظر گرفت. اما درحال حاضر گسترش روستاها و تغيير سبك زندگي مردم به واسطه تأثيرپذيري مناطق روستايي از شهرها، باعث افزايش مصرف‏گرايي و برداشت بي‏رويه از محيط و درنهايت مرگ تدريجي اين زيستگاه‏ها شده است. هدف از اين پژوهش، استخراج و الگويابي شاخصه‏هاي جامعه خودكفا و پايدار از ادبيات جهاني و بسترهاي موجود سنتي دركنار آسيب‏شناسي و ارائه راهكارهاي احياي زيستگاه‏هاي خودكفا در شرايط امروزي مي‏باشد. روش انجام پژوهش، تبيين خودكفايي و مفاهيم وابسته به آن از منابع كتابخانه‏اي در كنار انتخاب جامعه نمونه روستايي و استخراج شاخصه‏هاي خودكفايي به واسطه پژوهش‏هاي ميداني مي‏باشد. با مرور سابقه پژوهش در ادبيات جهاني و بررسي نمونه مطالعاتي، سه شاخصه خودكفايي در تأمين محصولات غذايي، خودكفايي در انرژي و خودكفايي در كالا و داد و ستد سه عامل اصلي در جهت حفظ و يا نيل جوامع بشري به سمت خوداتكايي مي‏باشد. اين سه عامل در دو جامعه امروزي و سنتي باهم مقايسه و ريشه‏يابي شده و با مقايسه اين دو سامانه اين نتيجه حاصل شد كه در جوامع كنوني، بحث خودكفايي و حركت به سوي آن تجويزي بوده و حاصل سياست‏هاي اتخاذي منطقه‏اي براي اهداف استقلالي مي‏باشد؛ اين درحالي است كه خودكفايي در جوامع سنتي نشأت گرفته از فرهنگ خوداتكايي در آن‏ها بوده كه قابل انتقال از نسلي به نسل ديگر است. در اين ميان براي تداوم خودكفايي در جوامع سه عامل آموزش خودكفايي، مشاركت و همياري و فرهنگ مصرفي لازم و ضروري است. درنهايت با بررسي شاخصه‏هاي خودكفايي، راهكارهاي ارائه شده، به‏عنوان مسير حركت جوامع سنتي درجهت احياي خودكفايي بيان شده است.

192218

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي معماري - آموزشي فرهنگي

دكتر محمدعلي خانمحمدي - دكتر مهدي حمزه نژاد