تخصيص بهينه‌ي كاربري زمين با توجه به هزينه ي حمل و نقل و عدالت اجتماعي

مساله‌ي مكان‌يابي كاربري‌هاي زمين، بدون توجه به حمل و نقل، مشكلاتي را براي سيستم حمل و نقل به عنوان يكي از سيستم‌هاي اصلي هر شهري ايجاد مي‌كند. ازجمله اين مشكلات افزايش تراكم ترافيكي در برخي معابراست. همچنين امكان دارد مكان‎يابي به نحوي صورت گيرد كه هزينه‌ي حمل و نقل كمينه شود، اما توزيع كاربري‌ها منصفانه نباشد و با آرمان عدالت اجتماعي در تضاد باشد. در اين مطالعه، براي كمينه شدن هزينه‌ي حمل و نقل (زمان سفر كل سيستم حمل و نقل) و بيشينه بودن ميزان پوشش كاربري‌ها (به عنوان شاخصي كه نشان‌دهنده‌ي توزيع عادلانه و منصفانه‌ي عدالت) و يا تحقق تركيب‌هايي بهينه‌ي اين دو تابع، مدلي رياضي ارائه مي‌شود. سپس اين مدل رياضي كه حل دقيق آن براي يك شبكه‌ي ساده، نيازمند زماني بسيار طولاني است، به وسيله‌ي الگوريتم ژنتيك بر شبكه‌ي سايوكس فاكس اعمال، و مجموعه جواب‌هايي كه با دو هدف كمينه شدن هزينه‌ي حمل و نقل و پوشش حداكثر نواحي، بهينه مي‌باشند ارائه مي‌شود. نتايج نشان مي‌دهند كه مدل ارائه شده به خوبي مي‌تواند نقاط بهينه‌ي شبكه براي ايجاد كاربري جديد را شناسايي كند زيرا جواب ها در مقايسه با زماني كه توابع هدف اين مطالعه در نظر گرفته نشوند زمان سفر كل كمتر و پوشش نواحي بيشتري دارند. واژه‌هاي كليدي: مكان‌يابي، كاربري زمين، حمل و نقل، عدالت، الگوريتم ژنتيك

192182

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر عبدالرضا شيخ الاسلامي

مهندسي حمل و نقل

دكتر شهريار افندي زاده - دكتر محمود احمدي نژاد