انتخاب تامين كننده بر اساس اشتراك گذاري اطلاعات با ملاحظه مديريت ريسك. مطالعه موردي:ايران خودرو

كارشناسي ارشد

سازمان هاي بزرگ كه محصولات نهايي توليد مي كنند و براي توليد مواد اوليه تا قطعات زيرمجموعه از تامين كنندگان بهره مي برند˛ جهت كنترل و بهبود عوامل مهمي چون تامين به موقع ، كيفيت ، هزينه نياز به مديريت صحيح زنجيره تامين دارند.يكي از مهمترين مباحث در مديريت زنجيره تامين، انتخاب تامين كننده مناسب است كه تا حد زيادي دستيابي به اهداف هزينه اي و كيفي را محقق مي سازد. بهينه سازي اهداف كيفي و هزينه اي و تحويل به موقع نه تنها با بهينه سازي شرايط سازمان نهايي ، بلكه از طريق بهينه سازي كل زنجيره تامين با درنظرگرفتن اطلاعات توليد كننده محصول نهايي و تامين كنندگان تعيين مي شود.ارائه يك مدل رياضي تصميم گيري چندهدفه در راستاي انتخاب تامين كننده و تخصيص مقدار سفارش با هدف حداقل سازي هزينه، ريسك، زمان تحويل و حداكثرسازي كيفيت راهكاري مناسب جهت پاسخگويي به اين نياز مي باشد.در مدل رياضي توليد شده ، تقاضا قطعي فرض شده و ظرفيت تامين كنندگان نامحدود درنظرگرفته شده است .ريسك هاي بالقوه در انتخاب تامين كننده از منابع مختلفي چون كتب و مقالات و مصاحبه با خبرگان صنعت خودروسازي شناسايي و طبقه بندي مي شوند و پس از وزن دهي و اولويت بندي ، مدل نهايي با مفروضات مسئله يعني تقاضاي قطعي و عدم محدوديت ظرفيت تامين كنندگان شكل مي گيرد.در نهايت جهت اعتبار سنجي، مدل ارائه شده با ذكر يك نمونه موردي در انتخاب تامين كنندگان گان هاي جوش خط توليد بدنه سازي ايران خودرو حل مي شود و نتايج مورد تفسير و تحليل حساسيت قرار مي گيرند.

192102

دانشگاه علم و صنعت ايران

مديريت فناوري اطلاعات - كسب و كار الكترونيك

دكتر سعيد يعقوبي